Let me take my Distance ..

Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι ακριβώς φοβάται. Κάτι σαν μονόλογος μου φάνηκε.. Να με ρωτάω και να απαντάω. Μόνο που η απάντηση δινόταν πάντα σαν να είσαι πάντα μπροστά. Νοητά ίσως... αλλά για δες, ήσουν πάλι εκεί. Αν φοβόμουν εκείνη τη στιγμή?! .. Φοβόμουν να ξεστομίσω το κάθε τι, παράλογα μεν, εφόσον μου έμαθες να ξεπερνάω τους φόβους μου. Μα για δες, ήσουν ο ίδιος μου ο φόβος.....

Δεν θα σου προσδιορίσω τον όρο "σχέση". Κάθε είδους σχέση επιφέρει φόβους, οπότε μάλλον ο καθένας ας το προσδιορίσει στην κατάσταση που θέλει. 

Κουράζουν μάτια μου οι σχέσεις. ΚΟΥ ΡΑ ΖΟΥΝ. Σε γεμίζουν ανασφάλειες, σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το τι έδωσες, για το αν πήρες πίσω, για το αν θα πάρεις.... για ένα δισεκατομμύριο χιλιογαμημένα "ΑΝ". Και μετά τις ανασφάλειες έρχονται οι υποθέσεις. Αχ μάτια μου... Υποθέσεις! Τα περίεργα παιχνίδια που παίζει το μυαλό ακροβατώντας ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα. Και εκεί είναι που δεν πρέπει να χάσεις την ισορροπία σου. Γιατί τσουπ.... και έπεσες και το έχασες το παιχνίδι. Το παιχνίδι. Ναι, ξέρεις, παιχνίδια της φαντασίας είναι όλα. Μετά από τις ανασφάλειες και τις υποθέσεις μπαίνεις στο "παιχνίδι" του "φταίω-δεν φταίω". Αγαπημένο παιχνίδι του νου βλέπεις. Έχει "σακατέψει" νου, καρδιά, ψυχή και όνειρα.... "Όνειρα" είπα ε? Μήπως είμαι καμιά τρελή από αυτές τις ονειροπόλες ε?! Ε ναι, είμαι. Και άμα έχεις και πρόβλημα, να το λύσεις μόνος σου, δεν με αφορά στο παραμικρό. 

Κεφάλαιο "Φταίω - Δεν φταίω" !

Ξέρεις, ήμουν ανισόρροπη από μικρή σε ένα ιδιαίτερο θέμα. Δεν δεχόμουν λεπτό τις αντιρρήσεις των άλλων όταν κάτι το αγαπούσα ΠΟΛΥ και ΑΠΌΛΥΤΑ. Δυο λέξεις που στο άκουσμα τους πολλοί φοβήθηκαν, άλλοι απογοητεύτηκαν και άλλοι εντυπωσιάστηκαν (υπάρχουν και οι παλαβοί βλέπεις!!). Ίσως οι αντιρρήσεις των άλλων, βαθιά μέσα μου να έριχναν τα καρφάκια τους και να τα έμπηγαν με νύχια και με δόντια λες και ήθελαν να τα αφήσουν εκεί για πάντα, χωρίς να μπορεί κανείς να τα ξεριζώσει. Και κάπου εκεί ξεκινούσε το μισό παιχνίδι. 

ΦΤΑΙΩ : Φταίω όταν δίνω, όταν ακούω, όταν κοιτάζω, όταν μιλάω, όταν νιώθω, όταν κλαίω, όταν πονάω, όταν μοιράζομαι, όταν φωνάζω, όταν διαφωνώ, όταν... όταν...όταν... Φταίω όταν αγαπώ. Μα σου είπα, ύπουλο το παιχνιδάκι. Έχει "σακατέψει" προσωπικότητες. 

Από τις ανασφάλειες και τις υποθέσεις μπαίνεις στο τρυπάκι των τρίτων και παίζεις το παιχνίδι τους. Μεταξύ μας τώρα, ψυχολογικός πόλεμος λέγεται, να ξέρεις! 

Και κάπου εκεί πάμε στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού, που τα σκήπτρα τα παίρνει ο εγωισμός, ο δυναμισμός και ο εγωκεντρισμός σου! 

ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ : Και ποιος είσαι εσύ, που έτσι απλά, μια ωραία πρωία ξύπνησες και σε ενοχλούσε το "πολύ" και το "απόλυτα" μου! Δεν θα απολογηθώ στο γιατί, δίνω, γιατί ακούω, γιατί κοιτάζω,γιατί μιλάω, νιώθω, κλαίω, πονάω, μοιράζομαι, φωνάζω, διαφωνώ.... μα κυρίως γιατί και πως αγαπάω!!!!!! 

Ε και μετά από αυτές τις σκέψεις γυρνάω και μου λέω : " Μπράβο κοριτσάκι μου, άντεξες και υπερασπίστηκες ότι ακριβώς ήθελες, ότι αγάπησες ότι σε έκανε να είσαι περήφανη για το "πολύ και το απόλυτα" σου". 

Και εκεί που λες πως όλα είναι εντάξει, ξαφνικά μια διαρκής επιθυμία σε κυριεύει και σε ωθεί όχι μόνο να απομακρυνθείς από τους "παιχνιδιάριδες" εκείνους που φταίνε για το χάος μέσα σου αλλά θέλεις να φύγεις και από ότι αγάπησες. Να πάρεις απόσταση. Να απομακρυνθείς, να μάθεις να ζεις για λίγο χωρίς εκείνο, να μάθεις τα όρια σου, να μάθεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις, τι έχεις κουράγιο να διεκδικήσεις. 

Άφησε με να φύγω για λίγο. Δεν θα πάω μακριά, ποτέ δεν μπορούσα να φύγω από εκείνα που μου έμαθαν πως να αντέχω. Να... μόνο λίγο παραπέρα. Θα πάρω μαζί μου και την αγάπη μου... Τι? Γιατί μου κρύφτηκες? .. Απλά θα σε παρατηρώ από μακριά για να δω αν μπορείς... Αν μπορείς χωρίς εμένα, χωρίς την αγάπη μου, χωρίς το γέλιο μου και χωρίς τη συντροφιά μου. Αν μπορείς χωρίς τις συζητήσεις μας, τους καφέδες μας, την αθωότητα στη σκέψη μου, τον αυθορμητισμό μου και το "εγώ" μου....

Τι πάλι? Γιατί η απορία αυτή στα μάτια...Άσε ξέρω... Αν εγώ μπορώ? 

Όχι μάτια μου, εγώ δεν μπορώ. Ποτέ δεν μπόρεσα, όσες φορές και αν προσπάθησα να δοκιμάσω τον εαυτό μου χωρίς εσένα. "Εσένα", τον καθένα, που ήρθες στη ζωή μου και σε αγάπησα πολύ και απόλυτα και "εσύ" έβαλες και τους δυο μας στο τρυπάκι του "θα χαθούμε, δεν θα χαθούμε". Αν φταις εσύ? Δεν ξέρω... Στις σχέσεις ποτέ δεν φταίει ο ένας. 

Άφησε με να φύγω για λίγο. Να φύγω για μένα λίγο μωρέ..... Θα γυρίσω, αλήθεια θα γυρίσω. Γιατί είναι άσχημος ο κόσμος μακριά από ότι αγαπάς μάτια μου. 

Είδες παιχνίδια που σου παίζει το μυαλό? Είδες σε τι κατάσταση έρχεται η ψυχή και ο νους από μία μικρή "επισήμανση" πάνω στον χαρακτήρα του άλλου από εκείνον που έμαθε να δίνει ΌΜΩΣ με την σκέψη "ακόμα και το συναίσθημα θα το πάρω πίσω με τόκο". 

Χαλάει κάτι από αγάπη?!..... Ίσως. Ίσως και να χαλάει. Ίσως να του "έκατσε βαριά" η ζάχαρη και να μην έχει αντοχές να ανακατέψει για να του ξαναδώσει ζωή. 

Γι'αυτό σου λέω. Άσε με να φύγω. Να ξεκουραστώ λίγο. Να βρω δύναμη να "ανακατέψω" και πάλι. 

Άφησε με σου λέω!!!!!!!!!!!!!! Ναι θυμώνω. Γιατί όταν σου μιλάω δεν με ακούς! Άσε με, είπα. Όχι πως με κρατάς τόσο δυνατά που δεν μπορώ να φύγω, αλλά που έγινες το "πολύ απόλυτο" κομμάτι μου! Είτε εσύ λέγεσαι φίλος, σχέση, κολλητός ή κολλητή! 

Άφησε με σε παρακαλώ.... 

Να πάρω απόσταση από όλους και από όλα! Να με μάθω και μετά να τους μάθω... Και να μάθω και εσένα! Λίγο πιο γενικά..γιατί ειδικά, σε ξέρω απ'έξω. 

Σε εκείνο το "γενικά" την πάτησα. Δεν έμαθα ποτέ αν ήσουν σαν εκείνους ή αν ήσουν κάτι διαφορετικό. Εκείνο το "ειδικά" σου με κρατάει.. ΆΦΗΣΕ ΜΕ ΣΟΥ ΛΕΩ!!!!

Και αν δεν γυρίσω? Να θυμάσαι πως θα αγαπιέσαι πάντα από μακριά. 

Γιατί μάτια μου, ότι είναι "δικό μας" πάντα θα αγαπιέται. Και τα δικά μου σημαντικά θα αγαπιούνται δίχως φραγμούς και όρια ακόμα και από μακριά. 

*Αφιερωμένο ίσως σε μία "κολλητή" που ποτέ δεν ταυτίστηκε με το αμοιβαίο.

Αφιερωμένο ίσως σε έναν "έρωτα" που κρίθηκε, αδικήθηκε και ίσως παραπλανήθηκε λίγο περισσότερο από τα παιχνίδια του μυαλού.

Αφιερωμένο σε εκείνους που ήρθαν και όταν φύγαμε εμείς από δίπλα τους, ξεχάσαμε να πάρουμε μαζί μας ένα κομμάτι της αγάπης μας.....

Μα ίσως και να μην το ξεχάσαμε...ίσως το αφήσαμε δίπλα τους επίτηδες... 

Εκείνη η "διαφορετικότητα" που δέχτηκα..

Δεν έχει προλόγους σήμερα. 

Έτσι ξαφνικά θα αρχίσω να σου λέω τα πάντα. 

Έτσι ξαφνικά όπως έφυγες και συ και δεν είχα καν μια δεύτερη ευκαιρία. 

Έτσι ξαφνικά όπως το έβαλες και συ στα πόδια. 

Εχθές λοιπόν έφερα τον εαυτό μου σε εκείνη την κατάσταση που μου είχα υποσχεθεί πως δεν θα τον ξαναφέρω από την ώρα που "έφυγες". Εκείνη η "παράκρουση" ή το παράλληλο σύμπαν εκείνης της εβδομάδας ή ονόμασε το όπως αλλιώς θέλεις, που αν με ρωτούσες τώρα δεν θυμάμαι να σου εξηγήσω πολλά. 

Έφυγες. Ή μάλλον καλύτερα εγώ σε είχα διώξει.. Και εσύ επειδή κουράστηκες να προσπαθείς, να δίνεις ευκαιρίες και να είσαι στο "περίμενε", τη φορά εκείνη που έπρεπε πραγματικά να μου πεις "εγώ θα προσπαθήσω που να χτυπιέσαι κάτω..", εκείνη τη μοναδική φορά που έπρεπε να το πεις όπως έκανες πάντα και με πιάναν τα κλάματα από τις τύψεις, εκείνη τη φορά έφυγες σιωπηλός. 

Επτά μήνες πέρασαν. Και που και που έρχεσαι και φεύγεις. Μόνο που αυτή τη φορά ούτε τριαντάφυλλο μου άφησες ούτε σοκολατάκια... Εγώ σε άφησα να φύγεις εκείνη τη φορά μα τώρα δεν μπορείς να φύγεις καν απ'το μυαλό.. Ίσως να πίστευα πως ήσουν δεδομένος, πως εγώ μπορούσα να σε συγκρίνω με εκείνον που αγάπησα όσο τίποτε άλλο και εσύ θα έπρεπε να το δεχτείς, να τον αποδεχτείς και να συνεχίζεις να μου δίνεις τόση αγάπη που πιάνω τον εαυτό μου να μου λείπει ρε γαμώτο.. Εκείνο το μήνυμα το πρωί, που δεν ξυπνούσα ποτέ να σου απαντήσω γιατί δεν με ένοιαζε, γιατί δεν μου έλειπε, γιατί έλεγα "ε δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα του απαντήσω". Έπρεπε να δέχεσαι όλες εκείνες τις φορές που το δικό μου μυαλό πετούσε αλλού και εσύ πάντα έλεγες " εγώ θα προσπαθήσω να σε κερδίσω" και πάντα να μετατρέπεις την ατμόσφαιρα σε κάτι ανάλαφρο εκείνα τα πέντε με δέκα δευτερόλεπτα μέχρι να σου απαντήσω, τραγουδώντας μου γιατί ήξερες πως τα δάκρυα δεν μπορούσαν να κρατηθούν και έτρεχαν αγκαλιασμένα με τις τύψεις από τα μάτια μου. 

Δοσμένη εγκεφαλικά κάπου αλλού, ευάλωτη στη σκέψη του καινούργιου, παραδομένη στις τύψεις μου για σένα, δύο πόλεις, ένα νησί και μια απόσταση που δημιουργούσε ανασφάλεια γνωρίζοντας όλα εκείνα που δεν μου αρνήθηκες ποτέ, δεν μπορούσα να αποφασίσω τι, ποιον, γιατί, πως και πότε ήθελα! Και ξαφνικά με έκανες να νιώσω. Μου έδωσες τόσα πολλά που ποτέ κανείς δεν είχε καν την όρεξη - έστω από φιλότιμο - να μου "επιστρέψει" κάτι από όλα όσα τους είχα δώσει. 

Ναι, αυτό είναι. Έρχεσαι και φεύγεις στο μυαλό μου γιατί άφησες μέσα μου ένα κομμάτι τρυφερότητας, στοργής και δοτικότητας που ακόμα και τώρα, εκείνος που επέλεξα αντί για σένα, δεν δίνει δεκάρα για ούτε ένα απλό "καλημέρα". Έρχεσαι και φεύγεις τις στιγμές που η ανασφάλεια για το "ποιος έκανε για μένα τι" επανέρχεται στην επιφάνεια και μου θυμίζουν εσένα...

Ναι, ΕΣΕΝΑ!

Εσένα που ήσουν ίδιος με εμένα μα με έκανες να δοκιμάσω τα όρια μου για το πόσο μπορώ να αντέξω το "διαφορετικό". Που ίσως για εκείνο το "διαφορετικό" είχα να "παλέψω" με θεούς και δαίμονες και δεν με ένοιαζε το τι θα πει και ποιος. Ίσως να αντιμετώπισα και τον εαυτό μου πολλές φορές και δεν ήξερα τι μπορώ να αντέξω, αν έπρεπε, αν θα μπορούσα να το "λύσω" μέσα μου! Ναι, εκείνο το "διαφορετικό" που μόνο εσύ και εγώ ξέραμε. 

Εκείνο το "διαφορετικό" που στο "πέταξα" στα μούτρα την τελευταία φορά. 

Ναι, εκείνη ήταν η τελευταία φορά για μένα. Εκείνη που τα δάκρυα έφευγαν προς όλες τις κατευθύνσεις, που η φωνή δεν έβγαινε, που όταν αποφάσιζε να βγει απλά σπαρταρούσε. Εκείνη, η τελευταία φορά που το τηλέφωνο έπεσε από το χέρι μου γιατί δεν είχε καν τη δύναμη να ακούσει το "αντίο" για τελευταία φορά. Εκεί σταμάτησα εγώ. Όχι την επόμενη φορά... Η επόμενη φορά ήταν κάτι που ξέχασα ύστερα από καιρό. Εκείνη, που ξέχασα.. ή καλύτερα εκείνη που επέλεξα να μην θυμάμαι. Να μην σε θυμάμαι έτσι όπως σε είδα, έτσι όπως μιλούσες, έτσι "διαφορετικός" όπως ήσουν.

Εκείνοι το έλεγαν πρόβλημα, εγώ απλά "κακιά στιγμή". Κανείς δεν με κατάλαβε ποτέ. Κανείς δεν κατάλαβε πως ίσως για εκείνο το "διαφορετικό" ήταν που με έκανε να κοιτάξω πίσω από τις ανασφάλειες σου και να αφεθώ έστω και λίγο που για ότι έπρεπε να σου δείξω πως νιώθω, πραγματικά ήταν λίγο. 

Έρχεσαι τις στιγμές που νιώθω μοναξιές. 

Φεύγεις όταν όλα είναι ρόδινα.

Ίσως να μην έφυγες ποτέ όμως.. 

Πώς να φύγει άλλωστε από μέσα σου ο άνθρωπος που του έχεις πει "ζηλεύω μέχρι και τον αέρα που αναπνέεις" ... 

Και έτσι έμαθα στην απουσία σου αλλά δεν συνήθισα ούτε για ένα λεπτό την μονιμότητα της. 

Να 'σαι καλά όπου και αν είσαι.. Και ας είναι αργά να σου πω ένα συγγνώμη που σε άφησα να φύγεις, ένα ευχαριστώ που μου έμαθες τα όρια μου και ένα "σ'αγαπώ" που στο χρωστούσα και ας είναι αργά. 

Ποιους αποφασίζουμε να κρατήσουμε τελικά κοντά μας όταν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε εκείνο που μας νοιάζεται και σε εκείνο που αγαπάμε εμείς...?! .........

Δε ζηλεύω μωρό μου. Τα έχω καλά με εμένα..γι'αυτό!

Περάσανε μέρες που δεν είχα κάτι για να μοιραστώ. Κάτι που να θέλω τόσο πολύ να το περάσω μέσα στο "διαδικτυακό" μου χαρτί. Κάτι που να μην ξέρω αν θα μπεις στον κόπο να το διαβάσεις, να το προσέξεις ή ακόμα, να καταλάβεις αυτά που σου λέω πίσω από τις λέξεις μου. Εκείνα που ξέρεις, μα δεν θέλεις να πιστέψεις πως ισχύουν γιατί πληγώθηκες...Γιατί σε έκαναν να μην νιώθεις και κατ' επέκταση να θέτεις όρια σε μένα κάνοντας με να ζηλέψω, να πονέσω και να νιώσω πως με μειώνεις.

Ως γνωστόν, όταν σου μιλάω δεν βρίσκεις συνοχή στα λόγια μου. Χάνονται και εκείνα όπως και εγώ όταν σε αντικρίζω. Έτσι, ούτε οι σκέψεις μου θα βγάλουν συνοχή μάλλον. Ίσως να σε μπερδέψω και λίγο.. Ίσως να μην καταλάβεις αλλά επειδή με ξέρεις τόσο καλά γνωρίζεις μέχρι και το τι σημαίνει το κάθε σημείο στίξης που χρησιμοποιώ. 

Ελεύθερο πνεύμα ήσουν πάντα. Δεν ήθελες την πίεση. Είχες δώσει τα πάντα και στα πήραν όλα σε μια στιγμή. Πληγώθηκες και έπαψες να νιώθεις, ήθελες εσένα, για σένα και την πάρτη σου. Ένα ελεύθερο πνεύμα που δεν ήθελε κανέναν περιορισμό και ήταν ξεκάθαρο από την αρχή. 

Αυτό ήταν! 

Αυτό ήταν που με κέρδισε. Η ελευθερία σου, η αλήθεια σου, το πνεύμα το αλήτικο και το λίγο "αλλιώτικο" από μένα... ΕΣΥ!

Δεσμεύσεις και αγάπες και φούμαρα δεν ήθελες. Τα βαρέθηκες... 

Τα βαρέθηκες μάτια μου γιατί δεν τα υπολόγισε κανείς όταν τα έδωσες και τα ένιωσες και πόνεσες. 

Και ξαφνικά εγώ σε αγάπησα πιο πολύ και από μένα, για μένα - αλλά και για σένα - και για μας !

Μα δεν στο μάθανε ψυχή μου όμορφα το παραμύθι, στο χαλάσανε πολύ! Και γω?! Εγώ έμαθα να αντέχω την λάθος εκείνη εκδοχή και να προσπαθώ να σου μάθω την εκδοχή που σου αξίζει και που θα έπρεπε να σου έχουν δώσει να καταλάβεις για την αγάπη και τον έρωτα. 

Ξέρεις, πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να μειώνεται από σένα. Τα χέρια μου να ματώνουν κυριολεκτικά από το τόσο σφιχτά που έμπηγα τα νύχια μου στο δέρμα για να μην "ακουστεί" ο πόνος και το κλάμα εκείνα τα βράδια που η αδιαφορία χτυπάει κόκκινο και που δεν ήξερα ποια αγκαλιά μπορεί να σου καλύψει το κενό που μου έμαθες πως στο καλύπτω ασφυκτικά τα βράδια που περνάμε μαζί. Ποια αγκαλιά ήταν εκείνη που φοβήθηκα μήπως "βολευτείς" μέσα της λίγο καλύτερα από ότι ηρεμούσες στη δική μου. 

Ούτε εμένα μου το έδειξαν όμορφο το παραμύθι της αγάπης μα κοίτα που η παλαβιάρα η καρδιά ήρθε και χτύπησε τόσο δυνατά που δεν φοβήθηκε κανένα εμπόδιο για να σε αγαπάει. Ανασφάλειες σωρό μωρό μου. Να φταίνε τα χιλιόμετρα, να φταίω εγώ, να φταις ίσως και συ που φοβάσαι να αφεθείς. 

Μα ξέρεις κάτι...?! Δεν μπορώ να ζηλεύω φως μου. Δεν είμαι εγώ σαν τις άλλες για να ζηλεύω, έτσι δεν είναι?! Έτσι δεν μου λες πάντα σε εκείνες τις όμορφες μέρες που μου δίνεις δύναμη να γίνομαι καλύτερη?! Που ανακαλύπτω ένα εκατομμύριο τρόπους το δευτερόλεπτο για να σου χαρίζω τον κόσμο ξανά και ξανά και να μπορώ να νιώθω πως σου χρωστά το είναι μου. Δεν μπορώ να ζηλεύω αγάπη μου γιατί, ξέρεις, εγώ δεν θα γίνω ποτέ σαν αυτές που ξεγελάς τα κενά σου με ένα φιλί, μια αγκαλιά ή και ένα.......πήδημα της μιας ώρας. 

Όχι μωρό μου! Εγώ είμαι κάτι άλλο. Εγώ είμαι η ασφάλεια, η ανασφάλεια, ο φόβος για το συναίσθημα και ίσως μέσα στην αγκαλιά μου να βρίσκεται και το ίδιο το συναίσθημα που το πρωί κρύβεται πίσω από εκείνη την απρόσωπη φράση που μου τρυπάει το μεδούλι κάθε φορά : Εγώ δεν δένομαι πια συναισθηματικά...

Και εσύ?! Εσύ τι είσαι ?! Εσύ είσαι η δική μου επιλογή, που επιλέγω να μου μιλάει με την αγκαλιά και να μην ακούω τα λόγια. Η αγκαλιά εκείνη που λέει τόσο όμορφα παράλογα που γίνεται καταφύγιο κάθε φορά, που εξαφανίζει κάθε ανασφάλεια, που μοιάζει με μια μικρή όαση στη μέση μιας λαίλαπας στιγμών που στροβιλίζουν μέσα μου και που δεν με αφήνουν να ηρεμήσω. 

Έτσι λοιπόν μάτια μου τα έχω καλά με εμένα γιατί μου μίλησαν τα μάτια σου και με "κάλυψε" η αγκαλιά σου. Δεν ζηλεύω αγάπη μου.... Γιατί σε αντίθεση με εκείνες, εγώ ήξερα ακριβώς ποιον, τι, γιατί, πόσο και για πόσο (σε) ήθελα! 

Σήμερα γράφω για σένα, σε εσένα!

Επανήλθα εδώ μαζί σας μετά από καιρό. Μου έλειψε η επικοινωνία μας, μου έλειψε το "εμείς". Σήμερα όμως δεν θα μιλήσω σε εσάς. Σήμερα θα μιλήσω σε εκείνον...για εκείνον. Μπορείτε να είστε θεατές .. δεν με πειράζει. 

Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω σε σένα. Να σου πω όλα εκείνα που "απαγορεύται" όχι μόνο να στα λέω αλλά και να τα σκέφτομαι. Να αγγίξω για λίγο εκείνο το "dead zone" σου που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε και ήμουν ελεύθερη στο να έχω την ευφράδεια του λόγου να σου μιλάω. Όχι δακρύβρεχτα λόγια. Ντόμπρα, όπως και εσύ. Με πιάνεις,έτσι? 

Και κάπου εδώ σκέφτομαι από που να αρχίσω. Δεν ξέρω. 

Σκόρπια θα στα πω, πισωγυρίσματα θα σου κάνω...  

Μοιράζομαι. 

Παθητική φωνή του ρήματος "μοιράζω". 

Ετυμολογία : Κόβομαι σε κομμάτια για να διανεμυθώ. 

Τώρα άσε με να παίξω με τα ρήματα. 

Μοιράζομαι εσένα και "κόβομαι" εσωτερικά από σένα. 

Κατάλαβες? Γιατί εγώ ακόμη προσπαθώ να με καταλάβω.

"Όταν κάτι είναι δικό μου, το θέλω ολοκληρωτικά δικό μου! Δεν το θέλω μισό. Θέλω το σύνολο, το όλο!" είχα πει κάποτε και κοίτα να δεις τώρα που κάθομαι και γελάω με εμένα και αναρωτιέμαι πόσο γελοία είμαι. Αλλά ας αλλάξω ρήματα τώρα. 

Πληγώνομαι και Φταίω !

Ναι! Και τα δύο σε α' ενικό. ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ? Α ΕΝΙΚΌ! Ε Γ Ω ! 

Πληγώνομαι γιατί δέχομαι, αποδέχομαι, στηρίζω και αγαπάω - dead zone, ξέρω-.

Φταίω γιατί δέχομαι, αποδέχομαι, στηρίζω και αγαπάω - dead zone, ξέρω-. 

Για δες. Μια ταύτιση υπάρχει εδώ. Λες να είναι και συνώνυμα τα ρήματα και να μην το ξέραμε?! 

Χαμογελάω!

Εγώ εξαιτίας σου. Πάλι α΄ ενικό. Γιατί η χαρά σου, χαρά μου! Γιατί ήθελα να είμαι ο λόγος που χαμογελούσες και ο λόγος που ξεχνούσες. Αλήθεια, ξέχασες ποτέ? Μπόρεσα, έστω για λίγο, να σε κάνω να ξεχάσεις?! 

Κλαίω!

Εγώ αλλά αυτή τη φορά για μένα. Για μένα, που ώρες ώρες δεν αντέχω και λυγίζω. Που ώρες ώρες μου λείπεις και δεν υπάρχει τρόπος να στο πω γιατί και αυτό στο dead zone ανήκει. 

Φοβάμαι! 

Αυτή τη φορά όχι εμένα αλλά εσένα! Αντιδράσεις που μου θύμισαν κάτι από τα παλιά, εκφράσεις που έμοιαζαν γνώριμες αλλά δεν ήταν, ανασφάλειες που βγήκαν στην επιφάνεια μετά από χρόνια γιατί κάποιος κάποτε τις δημιούργησε. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι σου λέω, να ξέρεις. 

Αντέχω! 

Για σένα και για μένα .. Πόσο? Δεν ξέρω μωρέ, δεν με νοιάζει κιόλας. Εσένα σε νοιάζει? Μην μου πεις όχι, γιατί ξέρεις. Και ξέρω και ξέρεις και ξέρουμε. 

Αγαπώ!

DEAD ZONE! Κάποτε ζήτησες πράξεις και όχι λόγια. "Από τα λόγια χόρτασα πια" μου είχες πει..."πράξεις θέλω". Πράξεις ήθελες, πράξεις είχες. Βαρούσα προσοχή βλέπεις πάντα. Και αεροπλάνα πήρα και κτελ πήρα και κανέναν δεν υπολόγισα και την Γη κάποια στιγμή θα στην γυρίσω ανάποδα αν χρειαστεί. Και ξέρεις πως θα το κάνω! Γιατί είμαι και τρελή είμαι και βλαμμένη. Και ότι σου χαριζω σε υλικό αγαθό μόνο "τρόπο προσέλκισης" δεν το ονομάζω. Τρομάζεις και απομακρύνεσαι ε? Έτσι είναι μάτια μου όταν στα έχουν πει και οι πράξεις τους σε κάποιες στιγμές αδυναμίας έδειχναν κάτι άλλο. Εκεί τσακίστηκες. Που έπιασες τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν όντως τα λόγια που υπόθηκαν ίσχυαν ποτέ. Δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ξέρω όμως πως εγώ θα σου μιλάω με πράξεις. Χειροπιαστό πράγμα. Οι πράξεις στη δική μας γλώσσα δεν είναι απαγορευμένες έτσι δεν είναι? Μα οι πράξεις έχουν αντιδράσεις και οι αντιδράσεις κρύβουν φόβο. Και γω μάτια μου όταν φοβάμαι γίνομαι όλα εκείνα που δεν θες και γίνομαι ευάλωτη και τρομάζω με εμένα. Και τρομάζω και με εσένα. Και έρχονται ανασφάλειες και σκέψεις και ξεσπάσματα που πάλι στον φόβο καταλήγουν. Κατάλαβες? Γιατί εγώ τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω ότι αν όλα αυτά τα βάζαμε στη ζυγαριά από τη μία πλευρά και αν έβαζα και εσένα στην άλλη, με κάθε κόστος και τίμημα, η ζυγαριά σε σένα θα έγερνε. Μα ας αλλάξω ρήμα, τελευταίο για απόψε.

Πληγώνω!

Εγώ, εσένα? Όχι! 

Όχι γιατί δεν θέλω μα γιατί δεν μπορώ. Δεν μπορείς να δίνεις και ταυτόχρονα να πληγώνεις. Και όποιος το έκανε μάλλον δεν έδωσε ή μάλλον δεν ήταν ικανός να πληγώσει. Και το ξέρεις και το ξέρω και το ξέρουν πως το ρήμα "πληγώνω" σε χρόνο μέλλοντα σε α' ενικό, δεν θα υπάρξει. "Θα σε πληγώσω"... ίσως αυτό είναι το δικό μου dead zone! Με πιάνεις, ξέρω. 

Ρήματα πολλά! Τόσα και άλλα τόσα που αν τα βάλεις στην εξίσωση με σένα, θα τα νικήσεις και αυτά. Το ντόμπρο του χαρακτήρα σου βλέπεις φταίει. Τόσα ρήματα που τα θετικά παίρνουν την θετικότερη μορφή τους και τα αρνητικά γίνονται θετικά. Μπορώ να στα αναλύω ώρες και μέρες! Και? Το θέμα καρδιά μου δεν είναι τα δικά μου ρήματα. Τα δικά σου ρήματα θέλω να ακούω και σε ποιο πρόσωπο τα βάζεις. Σε ποιον χρόνο, σε ποια φωνή και με ποια ένταση τα νιώθεις. Τα δικά μου μπαίνουν σε παρελθοντικούς, παροντικούς και μελλοντικούς χρόνους. Σε φωνή ενεργητική αλλά και παθητική γιατί επιλέγω και ρήματα ψυχικού πάθους για σένα. Σε α' και β΄ ενικό και σε α' πληθυντικό. Σε εκείνο το "εμείς" που πάντα πίστευα πως θα υπάρξει. 

"Υπέροχος και ξεχωριστός άνρθωπος" ! Έτσι με χαρακτήρισες... Δικά σου "θέλω" και "πιστεύω". Μα πάλι ύψωσες τοίχους και άμυνες. Πάλι στην αβεβαιότητα γυρνάμε καρδιά μου γιατί μας ιντριγκάρει. Εγωισμός ή έρωτας?! Έχει σημασία?! Ίσως και ναι αλλά ίσως και όχι. 

Και να σου πω και κάτι?! Εκείνο το πλάσμα το ευαίσθητοκαι το ευάλωτο δεν μου έλειψε. Ούτε ο ζόρικος ο εαυτός σου με βοηθάει. Ισορροπία ανάμεσα στο προσδοκώμενο και το απροσδόκητο θέλω. Καταλαβαίνεις?! Γιατί εγώ έπαψα να με καταλαβαίνω πια... 

ΚΑΙ? Πάλι στο μηδέν μου έφτασα να ξέρω μόνο ότι θα μείνω, θα επιμείνω, θα στηρίζω, θα προσπαθώ, θα περιμένω. Έτσι είναι το μηδέν μου.. Δεν έμαθα να φεύγω στα δύσκολα. Έμαθα να μένω και να διεκδικώ ότι μπορώ, να το κάνω να καταλάβει την αξία του και την μοναδικότητα του... Και πίστεψε με, αυτό το ξέρω εγώ. Γιατί ίσως εσύ ξέρεις εμένα και εγώ ξέρω εσένα... και ίσως κανείς δεν ξερει καλά το εαυτό του. 

* και μη μου φωνάξεις γιατί αγγίζω "απαγορευμένη"περιοχή, κάνε σαν να μην το διάβασες ποτέ, σαν να μην υπήρξε ποτέ μα να ξέρεις πως εγώ έπαψα να με καταλαβαίνω, απλά αντέχω στο να προσπαθώ...γιατί...

If you Smile, I Smile(y) ! 

Χιλιόμετρα που σβήνονται στον χρόνο!

Επέστρεψα μετά από πολύ καιρό.
Μου έλειψε πολύ μπορώ να σου πω αυτό το μικρό και γλυκό μου βάσανο, το γράψιμο.
Ναι, βάσανο. Πρέπει να εμπνευστείς, να ονειρευτείς, να.....νιώσεις για να γράψεις.
Ώσπου σήμερα πάλι ένιωσα...
Άσε με να σου εξηγήσω.
Άσε με να σου πω για ανθρώπους και για σχέσεις που αντέχουν στο χρόνο και που μέσα από χιλιόμετρα γίνονται όλο και πιο δυνατές. Σχέσεις ανθρώπινες, δημιουργικές, καλλιεργημένες. Με βάσεις και θεμέλια. Σχέσεις που αποτελούνται από ανθρώπους που αν τύχει και τους γνωρίσεις θα μάθεις πόσο σημαντική είναι στη ζωή σου η λέξη "επικοινωνία".

Πέρασαν περίπου 5,5 χρόνια από τότε. 

Από εκείνο, το πρώτο "χρόνια πολλά μικρή μου" που έσκασε σαν πυροτέχνημα στις 00.00 την ημέρα των γενεθλίων μου στο messanger από έναν άνθρωπο τόσο άγνωστο για εμένα τότε. 

Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν η ιστορία μας. 

Με τον καιρό επικοινωνούσαμε όλο και περισσότερο. Μη φανταστείς... Τίποτε το σοβαρό. 'Ωρες ατελείωτες για τη δουλειά του, συμβουλές για τα μαθήματα μου. 

Ήταν πάντα εκεί. Σε ότι δύσκολο και αν περνούσα εγώ. Από θέματα υγείας μέχρι τον άσχημο βαθμό στο διαγώνισμα. Από την μικρή μου απογοήτευση μέχρι την μούρλα που με έπιασε πριν τις πανελλήνιες και δεν ήθελα να ανοίξω βιβλίο και να πάω να δώσω. 

"Σου αρέσουν τα παιχνίδια, έτσι δεν είναι?", με ρώτησε. Μόνο εγώ ήξερα πως το εννοούσε και η απάντηση μου ήταν "ναι!". Και η απάντηση ήρθε τόσο απλά και "ηρεμιστικά" ... "Ξεκίνα να διαβάζεις σαν να είναι παιχνίδι. Και διάβαζε μόνο ότι σ'αρέσει". Και να που βγήκαν τα αποτελέσματα και εγώ είχα περάσει εκεί που ήθελα. 

"Περάσαμεεεεεεεεεεεεε" του έστειλα το πρωί που είχα ξυπνήσει, μόλις είχα μάθει τα αποτελέσματα. 

"Το ξέρω μικρή μου, ήμουν σίγουρος μήνες πριν για αυτό". 

Το πίστευε. Μου το έδειχνε κάθε φορά. Και του το χρωστούσα. 

Έπιασα πάτο κάποια στιγμή. Του είπα "δεν μπορώ να το κάνω όταν από αυτό που αγαπάω λείπει ένα κομμάτι του". Έκανε μέρες να μου απαντήσει..... Η απάντηση που ήρθε έδρασε καταλυτικά. "ΜΠΟΡΕΙΣ" μου είπε. Και με έναν μαγικό τρόπο εγώ ήξερα πως μπορώ. Ήξερα πως είχε δίκιο. 

Πολλές τέτοιες συνομιλίες υπάρχουν στο κινητό μου. Αν κάτσω να σου τις πω θα χρειαστεί να γράψουμε βιβλίο. 

Ποιο το πρόβλημα σε όλα αυτά όμως?

Πολλοί θα αναρωτιέστε από που πηγάζει η αγάπη μου για την Αθήνα. Ίσως να είναι ο λόγος που την λατρεύω όσο τίποτε άλλο και ίσως να είναι και ο λόγος που την μισώ ταυτόχρονα. 

Ο λόγος λοιπόν, η απόσταση. 514 χιλιόμετρα μακριά κάθε φορά που εγώ τον χρειαζόμουν εδώ, για να με πάρει μια αγκαλιά και να με κοιτάξει στα μάτια λέγοντας μου πως όλα θα πάνε καλά. 

Όχι από αυτά τα ψεύτικα τα "όλα θα πάνε καλά". Το έλεγε και το εννοούσε. Και όλα πήγαιναν καλά μετά. Με έναν μαγικό τρόπο όλα έπαιρναν τον δρόμο τους και πήγαιναν καλά. 

Μου πήρε 4 χρόνια περίπου μέχρι να καταλάβω πως τα χιλιόμετρα δεν παίζουν τόση μεγάλη σημασία. Πέρασαν 10 μήνες περίπου από τότε που τον είδα για τελευταία φορά. 

Και σήμερα....?! Σήμερα απλά κατάλαβα πως κάθε φορά θα είναι σαν εκείνη, την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε. 

Ο άνθρωπος μου, ο δάσκαλος μου, ο μέντορας μου, η δύναμη μου τελικά. 

Εκείνος που μου έμαθε να δέχομαι τον εαυτό μου για αυτό που είμαι.

Εκείνος που με έκανε να αγαπάω την τρέλα μου.

Εκείνος που με έκανε να καταλάβω πως η μοναδικότητα μου είναι πιο σημαντική από τις παραξενιές και τα κόμπλεξ του καθένα που θα βρεθεί στον δρόμο μου και θα θέλει να με αλλάξει.

Εκείνος που ήξερε πως να με κάνει να τον ακούσω ακόμα και αν εγώ δεν συμφωνούσα για όσα έλεγε. 

Εκείνος που μου εξήγησε γιατί οι άνθρωποι έχουν μάθει να δένονται συναισθηματικά με καταστάσεις και ανθρώπους και στο τέλος είναι οι ίδιοι η αιτία που πληγώνονται. 

Εκείνος που με κοιτούσε και ήξερε. 

Εκείνος που μου έμαθε να αντέχω να "κολυμπάω" στα βαθιά για να χαίρομαι όταν θα "λιάζομαι" στα ρηχά. 

Εκείνος που όταν τον έχω ανάγκη είναι πάντα ΕΔΩ!

Εκείνος που του οφείλω αυτό που είμαι και που για εκείνον προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια γιατί πιστεύει σε μένα. 

Εκείνος που με έμαθε να πιστεύω σε μένα....για μένα. 

Εκείνος που με έκανε να μην φοβάμαι τα συναισθήματα μου.

Εκείνος που άντεξε τους φόβους μου.

Δεν μιλάω σχεδόν ποτέ για εκείνον. Αρκούμαι μόνο στο "το αγόρι μου το γλυκό". Όμως σήμερα... 

Σήμερα αποφάσισα να σου λύσω τις απορίες σου. Γιατί αγαπάω την Αθήνα, γιατί κάνω σαματά όταν μαθαίνω πως θα έρθει. Ακόμα, για σένα που κάποτε μου είπες πως αισθάνθηκες άσχημα γιατί υποχρεώθηκα σε εκείνον για σένα γιατί δεν ήξερες τι σχέση έχουμε μεταξύ μας. 

Αυτή λοιπόν είναι η σχέση μας. 

Τόσο δυνατή και περίεργη που... σβήνει χιλιόμετρα. 

Ο πρώτος άνθρωπος που θα μοιραστώ τη χαρά μου.

Ο πρώτος άνθρωπος που θα μοιραστώ τη λύπη μου και την απογοήτευση μου. 

Ο άνθρωπος που με καταλαβαίνει πριν του στείλω μήνυμα πως κάτι πάει λάθος.

Ο άνθρωπος που τον καταλαβαίνω.

Που με ξέρει και τον ξέρω. 

Σβήνονται χιλιόμετρα σε τέτοιες σχέσεις, ξέρεις. Όσα χρόνια και αν περάσουν. 

"Να σε βλέπω να χαμογελάς και να είσαι ευτυχισμένη" μου είπε κάποτε. Και πέρα από τη μαμά μου και τον μπαμπάκα μου, με σιγουριά μπορώ να σου πω πως ήταν ο μόνος άνθρωπος της ζωής μου που το έλεγε και το εννοούσε. 

Θαυμασμός, αγάπη, αδυναμία, περηφάνια για εκείνον αλλά και τη δουλειά του. 

Και κάθε φορά που έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού, όταν η πόρτα του ταξί κλείνει φεύγει και ένα δάκρυ μαζί που κρύβει συναισθήματα ευτυχίας, χαράς αλλά και στεναχώριας που φεύγει. 

Αυτός είναι ο Δημήτρης μου λοιπόν.

Έτσι όπως τον ξέρω εγώ και έτσι όπως ήθελα να τον μάθεις και συ μέσα από μένα. 

"Σε ευχαριστώ .... " μου είπε λοιπόν και έκλεισε την πόρτα του ταξί και σήμερα. Μα υποσχέθηκε πως θα ξανά'ρθει σύντομα. 

Σ'αγαπώ. 

Και μου λείπεις.

Και όταν φύγω, να ξες, θα φύγω σιωπηλά.

Ίσως και να έχουμε καιρό να τα πούμε. Δεν ξέρω, έχασα λίγο τις μέρες...Χάθηκα λίγο μέσα στις σκέψεις μου να σου πω την αλήθεια αλλά ήθελα να επανέλθω για λίγο και να .. ξαναχαθώ.

Καλά κατάλαβες από τον τίτλο.. Και ακόμα καλύτερα, έπιασες μάλλον και το mood μου.
Όχι, δεν ξέχασα τη μουσική μας.. Ορίστε...

Είχε καιρό να με πιάσει! Ποιο? .. Να, ξέρεις..Αυτό το αίσθημα φυγής, που θες να τρέξεις και να φύγεις μακριά από όλους και από όλα, χωρίς να θες να εξηγήσεις τους λόγους, τις αφορμές και τα γιατί. Θες απλά να φύγεις. Να ξεφύγεις από τα καθημερινά, να ταξιδέψεις, να βρεις χρόνο για σένα.. με εσένα! 

Δεν είναι πάντα εφικτό ξέρεις όμως. Και τότε το ρίχνεις στην εργασιοθεραπεία. Παίρνεις ότι εργασία υπάρχει στη σχολή, κάθεσαι και κάνεις οποιαδήποτε δουλειά είχες να κάνεις και ανέβαλες καιρό τώρα, κανονίζεις να δεις όποιον γνωστό είχες στο περίμενε τόσο καιρό και απλά μόνο και μόνο για να απασχολείς το μυαλό σου.. Συναίσθημα?! Κανένα.. Ένα πράγμα κενό. Να σου μιλάν οι άλλοι και να τους κουνάς το κεφάλι καταφατικά, λέγοντας ένα ξερό "ναι" χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να σε νοιάζει τι λένε..Απλά συμφωνείς με ότι είναι αυτό που σου λένε γιατί κουράστηκες να κουράζεις το μυαλό σου. Ήρθε η στιγμή να σκεφτεί και κάποιος άλλος για σένα. Εσύ τους σκεφτόσουν όλους πάντα. Ίσως αυτό να σε κούρασε. Που εσύ ήσουν εκεί πάντα, χωρίς να στο ζητήσει κανείς, χωρίς να σκέφτεσαι επιπτώσεις, χωρίς να σε νοιάζει καν ο εαυτός σου. Κουράζεσαι όμως κάποια στιγμή να σκέφτεσαι εσύ μόνο τους άλλους. Να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά για τα "θέλω" τους και τα "πιστεύω" τους.   Ήρθε η ώρα να κοιτάξουν και αυτοί λίγο εσένα. 

Ουτοπικό ακούγεται ε? Ίσως και να είναι... Και εκεί έρχεται η ριμάδα η δικαιολογία. Ο ΧΡΟΝΟΣ. 

Όλα σχετίζονται με το χρόνο.. Όλα περνάνε λένε με τον χρόνο. 

Ναι!!!!!! Περνάνε! Αλλά ίσως δεν επουλώνονται. Αφήνουν ανοιχτές "πληγές" που θα τις "πληρώσει" ο επόμενος ή ίσως κάποιος που δεν φταίει. Δεν έχουμε χρόνο για μας, για τους γύρω μας, για όσους τέλος πάντων μας νοιάστηκαν. Δεν στο κατηγορώ! Και γω πολλές φορές προφασίστηκα τον χρόνο.. Είτε "θύτης", είτε "θύμα" λίγο πολύ όλοι τον κάναμε "φίλο" μας. 

Άδικο ε? 

Από την πλευρά του θύτη, ο χρόνος είναι σύμμαχος.. Από την πλευρά του θύματος, εχθρός. Άδικο να προφασίζεσαι τον χρόνο ως δικαιολογία (που όντως μπορεί να είναι και θέμα χρόνου) στον άνθρωπο που έκανε εσένα χρόνο του. 

Σε μπέρδεψα λίγο με το παιχνίδι με τις λέξεις.. Δεν περιμένω να καταλάβεις.. Ίσως ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω αυτό το σκεπτικό μας ώρες ώρες. 

Όμως.. Όμως έρχεται η ώρα που είτε καταλάβεις είτε όχι θα νιώσεις την ανάγκη να φύγεις. 

Να φύγεις από καταστάσεις που σε "καθηλώνουν", να φύγεις από αγάπες, να φύγεις από έρωτες και από φιλίες.. 

Μη μπερδεύεσαι! Δεν φεύγεις γιατί δεν "πήρες" πίσω.

Δεν φεύγεις γιατί σταματάς να αγαπάς ή να νοιάζεσαι. Ίσως τότε, όταν φύγεις, τότε μπορεί να αγαπάς πιο δυνατά και να νοιάζεσαι ακόμα πιο πολύ. Και ξέρεις γιατί?! Γιατί τότε είναι που δεν θα σου έχει μείνει άλλος τρόπος στο να το δείξεις. Στο να κάνεις τον άλλον να το ξέρει και να το θεωρεί δεδομένο. 

Ξέρεις γιατί φεύγεις? Γιατί ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕΣ. Γι'αυτό φεύγεις. Και άσε τις δικαιολογίες τύπου "δεν σ΄αγαπάω πια", "δεν σε αντέχω πια", "δεν μου έδωσες τίποτα από όσα σου έδωσα". 

Όταν αγαπάς, δεν παύεις να αγαπάς. 

Όταν αγαπάς, μαθαίνεις να αντέχεις.

Όταν αγαπάς, δεν περιμένεις να πάρεις αντάλλαγμα. 

Όμως περιμένεις κατανόηση. Εκεί είναι που το χάνουμε. 

Όσο μ'αρέσουν οι "μεγάλες" και "φαντεζί" είσοδοι στη ζωή μου, που έρχονται ή που κάνω εγώ, άλλο τόσο τις φοβάμαι. Είναι εκείνες που θα τελειώσουν και δεν θα καταλάβεις και γιατί. Όσο όμορφες μπορώ να σου κάνω τις μέρες σου, όταν φύγω θα τρομάξεις από την σιωπή που θα πέσει γιατί συνήθιζα να κάνω πάντα "θόρυβο" . Γιατί έτσι είμαι. Ότι ένιωθα θα το έλεγα πάντα. Και αν δεν μου άρεσε?! Θα σου πουλούσα και τσαμπουκά.. Μη φανταστείς..Έτσι λίγο, για να στο παίξω ναζιάρα.  

Όσο όμως μ'αρέσει να κάνω θεαματική είσοδο, όταν θα αποφασίσω να φύγω, θα φύγω σιωπηλά. Και η σιωπή τότε θα κάνει κρότο. 

Τίποτα παραπάνω για σήμερα. 

Μόνο αυτό. 

Αδυναμία ή ... "Δύναμη" ?

Μη ρωτάτε πως και αποφάσισα να γυρίσω και πάλι κοντά σας. Ήταν όμορφη η παρέα μας. Αν εγώ δεν σας έλειψα, εσείς τουλάχιστον μου λείψατε πολύ. Αλλαγές πολλές 1.5 χρόνο τώρα που έχουμε να τα πούμε. Δεν θα μιλήσουμε όμως για τον ενάμιση χρόνο που πέρασε αλλά για μια στιγμή ... "πυροτέχνημα" (άρχισα τα δικά μου, καταλάβατε!)  . Πάντα μου άρεσε να συνοδεύω τις σκέψεις μου με μουσική, ακόμα και τώρα που σας γράφω. Για σήμερα επέλεξα αυτό "Memoirs of A Geisha " ! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι σε αυτό το πυροτέχνημα... 

https://www.youtube.com/watch?v=l4Qdo-E1MnY

Δεν ήξερα πως να αρχίσω και στο μυαλό μου ήρθε την κατάλληλη στιγμή μία "μαγική" φράση που βλέπω σε διάφορες αναρτήσεις μέσα στα κοινωνικά δίκτυα. Αν με ρωτούσατε 3 μήνες περίπου πριν αν την πίστευα αυτή την "ουτοπική" φράση θα σας έλεγα όχι. Τώρα όμως ξέρω τι εννοεί. Ξέρω πως γίνεται αυτό και πως όντως είναι δυνατό να συμβεί αυτό που εγώ θεωρούσα απροσδόκητο. Η φράση;; " Βρες ανθρώπους που θα γίνουν δύναμη σου και όχι αδυναμία σου . "  

Μέχρι πρόσφατα νόμιζα πως οι άνθρωποι εκείνοι που τους αγαπούσαμε λίγο παραπάνω - ο καθένας για τους δικούς του λόγους - ορίζονταν ως "αδυναμίες". Λάθος ορισμός. Δύναμη είναι η σωστή λέξη. Ο λόγος;; (Ξέρεις... εσύ που με παρακολουθείς και μου κάνεις παρέα από τότε που τα λέμε εδώ παρέα, θα έχεις καταλάβει πως έχω ένα πρόβλημα στην έκφραση των συναισθημάτων..γι'αυτό άλλωστε αποφάσισα να τα εκφράζω και μέσα από εδώ..) Και επανέρχομαι! Ο λόγος;;; Σιγά σιγά θα καταλάβετε ! 

Έχετε γνωρίσει ποτέ ανθρώπους στη ζωή σας που από την πρώτη στιγμή που θα μιλήσετε μαζί τους θα κάνουν ένα κλικ μέσα σας και θα "κουμπώσουν" εκεί ; Που από μια κουβέντα και μόνο για τη δική τους δουλειά θα σας δώσουν τόση δύναμη που θα νιώθετε ότι κατακτάτε τον κόσμο. Που από τις σπίθες που θα βγάζουν τα μάτια τους και από τη λαχτάρα που θα πλημμυρίζει τη φωνή τους για τη δουλειά τους εσείς θα παίρνετε δύναμη και θα σκέφτεστε "έτσι όπως τα κατάφερε εκείνος/-η θα τα καταφέρω και γω". Τέτοιους ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή θα πιστέψουν σε σένα και θα σε στηρίξουν μέχρι τέλους. Έχετε γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους;

Ε λοιπόν εγώ γνώρισα έναν! Μπήκε στη ζωή μου σαν "πυροτέχνημα" από το πουθενά. Ένας άνθρωπος κλειστός και μυστήριος μα ταυτόχρονα έβγαζε μια γλυκύτητα και μια αύρα που ήθελες να τη μάθεις, ήθελες να την εξερευνήσεις. Γιατί?! Γιατί έβγαζε όλα εκείνα που ανέφερα παραπάνω. Όταν μιλούσε για τη δουλειά του ήταν σαν να έβλεπες ένα παιδάκι 10 χρονών που το πήγαν ταξίδι στην Disneyland και σου αφηγούνταν ιστορίες και έμοιαζε τόσο ευτυχισμένος. Ο δικός του μισκόκοσμος, η δική του δουλειά. Ή αλλιώς?! Η μουσική του !

Όταν τον γνώρισα λοιπόν έτσι ένιωσα. Πως τα μάτια του έλαμπαν κάθε φορά που μιλούσε για εκείνη. Πως ήταν ένα μέρος της ζωής του και ένα κομμάτι του στο οποίο τα είχε καταφέρει απίστευτα καλά. Σε κερδίζει ξέρετε αυτό σε έναν άνθρωπο. Μαθαίνεις να τον σέβεσαι και να τον θαυμάζεις. Έτσι και εγώ δεν άργησα πολύ να του μιλήσω για τη δική μου "Disneyland", το ραδιόφωνο. Το πίστεψε κι εκείνος μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Δεν με ήξερε καλά καλά ακόμα αλλά το πίστεψε. Είναι διαφορετικό να πιστεύουν σε σένα οι φίλοι σου, η οικογένεια σου που σε ξέρουν χρόνια. Εκείνοι, λόγω της μεγάλης τους αγάπης μπορεί να τα βλέπουν όλα ρόδινα.. Ένας τρίτος όμως! Ένας τρίτος τα βλέπει όλα λίγο πιο καθαρά. Έτσι λοιπόν άρχισα να το ψάχνω, να το κυνηγάω και να που έφτασα να έχω και δική μου εκπομπή. 

Τον πίστεψα εξ'αρχής. Δύσκολα εμπιστεύομαι ανθρώπους. Δύσκολα συμπαθώ ανθρώπους και μοιράζομαι πράγματα μαζί τους τόσο προσωπικά ακόμα και αν είναι κοντινοί μου άνθρωποι. Απλά τον πίστεψα. Σταμάτησα να το "πολυψάχνω" γιατί καθώς μου είπε πως αν το σκαλίζω θα χαθεί. Απάντηση στο τι μου έκανε το κλικ για να τον εμπιστευτώ δεν έχω. Και ούτε με νοιάζει να βρω να σας πω την αλήθεια. 

Αδυναμία μου λοιπόν ή δύναμη μου; 

Καλώς ή κακώς στο κομμάτι "ραδιόφωνο" στη ζωή μου πάντα θα έχει λόγο. 

Πάντα ένα κομμάτι του θα του ανήκει. 

Ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος! Αν και ο ίδιος δεν το πιστεύει, εγώ πιστεύω σε αυτόν όσο και εκείνος πίστεψε σε μένα και με βοήθησε να κάνω πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι είχα τη δύναμη και το τσαγανό για να τα κάνω. 

Του οφείλω πολλά. Ένα ευχαριστώ... Μια συγγνώμη.. και πολλά ακόμα. 

Ένας άνθρωπος που μέσα στη δική του πίεση, σε καθημερινή βάση βρίσκει έστω και 3 λεπτά για τις δικές μου "φιλοσοφίες", τρέλες, απορίες, γκρίνιες. Που δεν μου λέει "όχι" ! Που με αφήνει να μαθαίνω τα όρια του και όταν τα ξεπερνάω κάνει υπομονή. Ανέχεται πολλά. 

Ίσως βρήκα κάποια κοινά στοιχεία του χαρακτήρα μου στον δικό του. Την τρέλα, τις ακρότητες, τη χαζομάρα που μας δέρνει ώρες ώρες και τους δύο, την αγάπη για τη μουσική. Ίσως αυτό να ήταν και το πιο σημαντικό. Ίσως, από την άλλη, να μην υπάρχει και τίποτα κοινό. Δεν ξέρω. Δεν με ενδιαφέρει να μάθω. 

Κάπως έτσι λοιπόν!!!

Αδυναμία και Δύναμη λοιπόν ταυτόχρονα. 

Μη νομίζετε, και αυτός τώρα μαζί σας θα τα μάθει αυτά. Πολλές φορές μιλάω πολύ. Σε στιγμές που απλά θα πρέπει να σκάσω και εκείνες τις φορές που πρέπει να μιλήσω δεν το κάνω. Δεν μπορώ. Άλλοι εκφράζονται κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια. 

Άλλοι μέσω της δουλειάς τους. 

Άλλοι τα κρατάνε μέσα τους. 

Εγώ απλά επιλέγω το χαρτί. Όταν ο άλλος το διαβάζει μπορεί να κλείσει τα μάτια, να φτιάξει ένα τοπίο που θα μπορέσει να ηρεμήσει και να μεταφερθεί εκεί. Να βάλει μια ηχητική υπόκρουση που να του ταιριάζει και ίσως και να ταυτιστεί  σε κάποιο σημείο από το δικό μου κομμάτι. 

Η ώρα είναι 01.50 π.μ. ! Μετά από σχεδόν δύο ολόκληρες ώρες φτάσαμε στο τέλος μας. 

Αρκετά μεγάλο το σημερινό μας ταξίδι. Ίσως από τις λίγες φορές που έχουν συνοχή οι σκέψεις μου. 

Ένιωσα λίγο πλήρης. 

Απίστευτο συναίσθημα λοιπόν αυτό της αδυναμίας-δύναμης! 

Αν δεν το έχετε νιώσει, ελπίζω κάποια στιγμή να βρείτε ανθρώπους που να μπορέσουν να σας κάνουν να πιστέψετε σε εσάς ! Και αν καμιά φορά σας σπάνε τα νεύρα να λέτε πως δεν πειράζει. 

Να βλέπετε μέσα σε εκείνους όλα εκείνα που τους κάνουν να είναι υπέροχοι και να τους αγαπάτε λίγο παραπάνω. 

Σας φιλώ γλυκά.