Δεν έχει προλόγους σήμερα.
Έτσι ξαφνικά θα αρχίσω να σου λέω τα πάντα.
Έτσι ξαφνικά όπως έφυγες και συ και δεν είχα καν μια δεύτερη ευκαιρία.
Έτσι ξαφνικά όπως το έβαλες και συ στα πόδια.
Εχθές λοιπόν έφερα τον εαυτό μου σε εκείνη την κατάσταση που μου είχα υποσχεθεί πως δεν θα τον ξαναφέρω από την ώρα που "έφυγες". Εκείνη η "παράκρουση" ή το παράλληλο σύμπαν εκείνης της εβδομάδας ή ονόμασε το όπως αλλιώς θέλεις, που αν με ρωτούσες τώρα δεν θυμάμαι να σου εξηγήσω πολλά.
Έφυγες. Ή μάλλον καλύτερα εγώ σε είχα διώξει.. Και εσύ επειδή κουράστηκες να προσπαθείς, να δίνεις ευκαιρίες και να είσαι στο "περίμενε", τη φορά εκείνη που έπρεπε πραγματικά να μου πεις "εγώ θα προσπαθήσω που να χτυπιέσαι κάτω..", εκείνη τη μοναδική φορά που έπρεπε να το πεις όπως έκανες πάντα και με πιάναν τα κλάματα από τις τύψεις, εκείνη τη φορά έφυγες σιωπηλός.
Επτά μήνες πέρασαν. Και που και που έρχεσαι και φεύγεις. Μόνο που αυτή τη φορά ούτε τριαντάφυλλο μου άφησες ούτε σοκολατάκια... Εγώ σε άφησα να φύγεις εκείνη τη φορά μα τώρα δεν μπορείς να φύγεις καν απ'το μυαλό.. Ίσως να πίστευα πως ήσουν δεδομένος, πως εγώ μπορούσα να σε συγκρίνω με εκείνον που αγάπησα όσο τίποτε άλλο και εσύ θα έπρεπε να το δεχτείς, να τον αποδεχτείς και να συνεχίζεις να μου δίνεις τόση αγάπη που πιάνω τον εαυτό μου να μου λείπει ρε γαμώτο.. Εκείνο το μήνυμα το πρωί, που δεν ξυπνούσα ποτέ να σου απαντήσω γιατί δεν με ένοιαζε, γιατί δεν μου έλειπε, γιατί έλεγα "ε δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα του απαντήσω". Έπρεπε να δέχεσαι όλες εκείνες τις φορές που το δικό μου μυαλό πετούσε αλλού και εσύ πάντα έλεγες " εγώ θα προσπαθήσω να σε κερδίσω" και πάντα να μετατρέπεις την ατμόσφαιρα σε κάτι ανάλαφρο εκείνα τα πέντε με δέκα δευτερόλεπτα μέχρι να σου απαντήσω, τραγουδώντας μου γιατί ήξερες πως τα δάκρυα δεν μπορούσαν να κρατηθούν και έτρεχαν αγκαλιασμένα με τις τύψεις από τα μάτια μου.
Δοσμένη εγκεφαλικά κάπου αλλού, ευάλωτη στη σκέψη του καινούργιου, παραδομένη στις τύψεις μου για σένα, δύο πόλεις, ένα νησί και μια απόσταση που δημιουργούσε ανασφάλεια γνωρίζοντας όλα εκείνα που δεν μου αρνήθηκες ποτέ, δεν μπορούσα να αποφασίσω τι, ποιον, γιατί, πως και πότε ήθελα! Και ξαφνικά με έκανες να νιώσω. Μου έδωσες τόσα πολλά που ποτέ κανείς δεν είχε καν την όρεξη - έστω από φιλότιμο - να μου "επιστρέψει" κάτι από όλα όσα τους είχα δώσει.
Ναι, αυτό είναι. Έρχεσαι και φεύγεις στο μυαλό μου γιατί άφησες μέσα μου ένα κομμάτι τρυφερότητας, στοργής και δοτικότητας που ακόμα και τώρα, εκείνος που επέλεξα αντί για σένα, δεν δίνει δεκάρα για ούτε ένα απλό "καλημέρα". Έρχεσαι και φεύγεις τις στιγμές που η ανασφάλεια για το "ποιος έκανε για μένα τι" επανέρχεται στην επιφάνεια και μου θυμίζουν εσένα...
Ναι, ΕΣΕΝΑ!
Εσένα που ήσουν ίδιος με εμένα μα με έκανες να δοκιμάσω τα όρια μου για το πόσο μπορώ να αντέξω το "διαφορετικό". Που ίσως για εκείνο το "διαφορετικό" είχα να "παλέψω" με θεούς και δαίμονες και δεν με ένοιαζε το τι θα πει και ποιος. Ίσως να αντιμετώπισα και τον εαυτό μου πολλές φορές και δεν ήξερα τι μπορώ να αντέξω, αν έπρεπε, αν θα μπορούσα να το "λύσω" μέσα μου! Ναι, εκείνο το "διαφορετικό" που μόνο εσύ και εγώ ξέραμε.
Εκείνο το "διαφορετικό" που στο "πέταξα" στα μούτρα την τελευταία φορά.
Ναι, εκείνη ήταν η τελευταία φορά για μένα. Εκείνη που τα δάκρυα έφευγαν προς όλες τις κατευθύνσεις, που η φωνή δεν έβγαινε, που όταν αποφάσιζε να βγει απλά σπαρταρούσε. Εκείνη, η τελευταία φορά που το τηλέφωνο έπεσε από το χέρι μου γιατί δεν είχε καν τη δύναμη να ακούσει το "αντίο" για τελευταία φορά. Εκεί σταμάτησα εγώ. Όχι την επόμενη φορά... Η επόμενη φορά ήταν κάτι που ξέχασα ύστερα από καιρό. Εκείνη, που ξέχασα.. ή καλύτερα εκείνη που επέλεξα να μην θυμάμαι. Να μην σε θυμάμαι έτσι όπως σε είδα, έτσι όπως μιλούσες, έτσι "διαφορετικός" όπως ήσουν.
Εκείνοι το έλεγαν πρόβλημα, εγώ απλά "κακιά στιγμή". Κανείς δεν με κατάλαβε ποτέ. Κανείς δεν κατάλαβε πως ίσως για εκείνο το "διαφορετικό" ήταν που με έκανε να κοιτάξω πίσω από τις ανασφάλειες σου και να αφεθώ έστω και λίγο που για ότι έπρεπε να σου δείξω πως νιώθω, πραγματικά ήταν λίγο.
Έρχεσαι τις στιγμές που νιώθω μοναξιές.
Φεύγεις όταν όλα είναι ρόδινα.
Ίσως να μην έφυγες ποτέ όμως..
Πώς να φύγει άλλωστε από μέσα σου ο άνθρωπος που του έχεις πει "ζηλεύω μέχρι και τον αέρα που αναπνέεις" ...
Και έτσι έμαθα στην απουσία σου αλλά δεν συνήθισα ούτε για ένα λεπτό την μονιμότητα της.
Να 'σαι καλά όπου και αν είσαι.. Και ας είναι αργά να σου πω ένα συγγνώμη που σε άφησα να φύγεις, ένα ευχαριστώ που μου έμαθες τα όρια μου και ένα "σ'αγαπώ" που στο χρωστούσα και ας είναι αργά.
Ποιους αποφασίζουμε να κρατήσουμε τελικά κοντά μας όταν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε εκείνο που μας νοιάζεται και σε εκείνο που αγαπάμε εμείς...?! .........
