Και όταν φύγω, να ξες, θα φύγω σιωπηλά.

Ίσως και να έχουμε καιρό να τα πούμε. Δεν ξέρω, έχασα λίγο τις μέρες...Χάθηκα λίγο μέσα στις σκέψεις μου να σου πω την αλήθεια αλλά ήθελα να επανέλθω για λίγο και να .. ξαναχαθώ.

Καλά κατάλαβες από τον τίτλο.. Και ακόμα καλύτερα, έπιασες μάλλον και το mood μου.
Όχι, δεν ξέχασα τη μουσική μας.. Ορίστε...

Είχε καιρό να με πιάσει! Ποιο? .. Να, ξέρεις..Αυτό το αίσθημα φυγής, που θες να τρέξεις και να φύγεις μακριά από όλους και από όλα, χωρίς να θες να εξηγήσεις τους λόγους, τις αφορμές και τα γιατί. Θες απλά να φύγεις. Να ξεφύγεις από τα καθημερινά, να ταξιδέψεις, να βρεις χρόνο για σένα.. με εσένα! 

Δεν είναι πάντα εφικτό ξέρεις όμως. Και τότε το ρίχνεις στην εργασιοθεραπεία. Παίρνεις ότι εργασία υπάρχει στη σχολή, κάθεσαι και κάνεις οποιαδήποτε δουλειά είχες να κάνεις και ανέβαλες καιρό τώρα, κανονίζεις να δεις όποιον γνωστό είχες στο περίμενε τόσο καιρό και απλά μόνο και μόνο για να απασχολείς το μυαλό σου.. Συναίσθημα?! Κανένα.. Ένα πράγμα κενό. Να σου μιλάν οι άλλοι και να τους κουνάς το κεφάλι καταφατικά, λέγοντας ένα ξερό "ναι" χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να σε νοιάζει τι λένε..Απλά συμφωνείς με ότι είναι αυτό που σου λένε γιατί κουράστηκες να κουράζεις το μυαλό σου. Ήρθε η στιγμή να σκεφτεί και κάποιος άλλος για σένα. Εσύ τους σκεφτόσουν όλους πάντα. Ίσως αυτό να σε κούρασε. Που εσύ ήσουν εκεί πάντα, χωρίς να στο ζητήσει κανείς, χωρίς να σκέφτεσαι επιπτώσεις, χωρίς να σε νοιάζει καν ο εαυτός σου. Κουράζεσαι όμως κάποια στιγμή να σκέφτεσαι εσύ μόνο τους άλλους. Να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά για τα "θέλω" τους και τα "πιστεύω" τους.   Ήρθε η ώρα να κοιτάξουν και αυτοί λίγο εσένα. 

Ουτοπικό ακούγεται ε? Ίσως και να είναι... Και εκεί έρχεται η ριμάδα η δικαιολογία. Ο ΧΡΟΝΟΣ. 

Όλα σχετίζονται με το χρόνο.. Όλα περνάνε λένε με τον χρόνο. 

Ναι!!!!!! Περνάνε! Αλλά ίσως δεν επουλώνονται. Αφήνουν ανοιχτές "πληγές" που θα τις "πληρώσει" ο επόμενος ή ίσως κάποιος που δεν φταίει. Δεν έχουμε χρόνο για μας, για τους γύρω μας, για όσους τέλος πάντων μας νοιάστηκαν. Δεν στο κατηγορώ! Και γω πολλές φορές προφασίστηκα τον χρόνο.. Είτε "θύτης", είτε "θύμα" λίγο πολύ όλοι τον κάναμε "φίλο" μας. 

Άδικο ε? 

Από την πλευρά του θύτη, ο χρόνος είναι σύμμαχος.. Από την πλευρά του θύματος, εχθρός. Άδικο να προφασίζεσαι τον χρόνο ως δικαιολογία (που όντως μπορεί να είναι και θέμα χρόνου) στον άνθρωπο που έκανε εσένα χρόνο του. 

Σε μπέρδεψα λίγο με το παιχνίδι με τις λέξεις.. Δεν περιμένω να καταλάβεις.. Ίσως ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω αυτό το σκεπτικό μας ώρες ώρες. 

Όμως.. Όμως έρχεται η ώρα που είτε καταλάβεις είτε όχι θα νιώσεις την ανάγκη να φύγεις. 

Να φύγεις από καταστάσεις που σε "καθηλώνουν", να φύγεις από αγάπες, να φύγεις από έρωτες και από φιλίες.. 

Μη μπερδεύεσαι! Δεν φεύγεις γιατί δεν "πήρες" πίσω.

Δεν φεύγεις γιατί σταματάς να αγαπάς ή να νοιάζεσαι. Ίσως τότε, όταν φύγεις, τότε μπορεί να αγαπάς πιο δυνατά και να νοιάζεσαι ακόμα πιο πολύ. Και ξέρεις γιατί?! Γιατί τότε είναι που δεν θα σου έχει μείνει άλλος τρόπος στο να το δείξεις. Στο να κάνεις τον άλλον να το ξέρει και να το θεωρεί δεδομένο. 

Ξέρεις γιατί φεύγεις? Γιατί ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕΣ. Γι'αυτό φεύγεις. Και άσε τις δικαιολογίες τύπου "δεν σ΄αγαπάω πια", "δεν σε αντέχω πια", "δεν μου έδωσες τίποτα από όσα σου έδωσα". 

Όταν αγαπάς, δεν παύεις να αγαπάς. 

Όταν αγαπάς, μαθαίνεις να αντέχεις.

Όταν αγαπάς, δεν περιμένεις να πάρεις αντάλλαγμα. 

Όμως περιμένεις κατανόηση. Εκεί είναι που το χάνουμε. 

Όσο μ'αρέσουν οι "μεγάλες" και "φαντεζί" είσοδοι στη ζωή μου, που έρχονται ή που κάνω εγώ, άλλο τόσο τις φοβάμαι. Είναι εκείνες που θα τελειώσουν και δεν θα καταλάβεις και γιατί. Όσο όμορφες μπορώ να σου κάνω τις μέρες σου, όταν φύγω θα τρομάξεις από την σιωπή που θα πέσει γιατί συνήθιζα να κάνω πάντα "θόρυβο" . Γιατί έτσι είμαι. Ότι ένιωθα θα το έλεγα πάντα. Και αν δεν μου άρεσε?! Θα σου πουλούσα και τσαμπουκά.. Μη φανταστείς..Έτσι λίγο, για να στο παίξω ναζιάρα.  

Όσο όμως μ'αρέσει να κάνω θεαματική είσοδο, όταν θα αποφασίσω να φύγω, θα φύγω σιωπηλά. Και η σιωπή τότε θα κάνει κρότο. 

Τίποτα παραπάνω για σήμερα. 

Μόνο αυτό.