Χιλιόμετρα που σβήνονται στον χρόνο!

Επέστρεψα μετά από πολύ καιρό.
Μου έλειψε πολύ μπορώ να σου πω αυτό το μικρό και γλυκό μου βάσανο, το γράψιμο.
Ναι, βάσανο. Πρέπει να εμπνευστείς, να ονειρευτείς, να.....νιώσεις για να γράψεις.
Ώσπου σήμερα πάλι ένιωσα...
Άσε με να σου εξηγήσω.
Άσε με να σου πω για ανθρώπους και για σχέσεις που αντέχουν στο χρόνο και που μέσα από χιλιόμετρα γίνονται όλο και πιο δυνατές. Σχέσεις ανθρώπινες, δημιουργικές, καλλιεργημένες. Με βάσεις και θεμέλια. Σχέσεις που αποτελούνται από ανθρώπους που αν τύχει και τους γνωρίσεις θα μάθεις πόσο σημαντική είναι στη ζωή σου η λέξη "επικοινωνία".

Πέρασαν περίπου 5,5 χρόνια από τότε. 

Από εκείνο, το πρώτο "χρόνια πολλά μικρή μου" που έσκασε σαν πυροτέχνημα στις 00.00 την ημέρα των γενεθλίων μου στο messanger από έναν άνθρωπο τόσο άγνωστο για εμένα τότε. 

Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν η ιστορία μας. 

Με τον καιρό επικοινωνούσαμε όλο και περισσότερο. Μη φανταστείς... Τίποτε το σοβαρό. 'Ωρες ατελείωτες για τη δουλειά του, συμβουλές για τα μαθήματα μου. 

Ήταν πάντα εκεί. Σε ότι δύσκολο και αν περνούσα εγώ. Από θέματα υγείας μέχρι τον άσχημο βαθμό στο διαγώνισμα. Από την μικρή μου απογοήτευση μέχρι την μούρλα που με έπιασε πριν τις πανελλήνιες και δεν ήθελα να ανοίξω βιβλίο και να πάω να δώσω. 

"Σου αρέσουν τα παιχνίδια, έτσι δεν είναι?", με ρώτησε. Μόνο εγώ ήξερα πως το εννοούσε και η απάντηση μου ήταν "ναι!". Και η απάντηση ήρθε τόσο απλά και "ηρεμιστικά" ... "Ξεκίνα να διαβάζεις σαν να είναι παιχνίδι. Και διάβαζε μόνο ότι σ'αρέσει". Και να που βγήκαν τα αποτελέσματα και εγώ είχα περάσει εκεί που ήθελα. 

"Περάσαμεεεεεεεεεεεεε" του έστειλα το πρωί που είχα ξυπνήσει, μόλις είχα μάθει τα αποτελέσματα. 

"Το ξέρω μικρή μου, ήμουν σίγουρος μήνες πριν για αυτό". 

Το πίστευε. Μου το έδειχνε κάθε φορά. Και του το χρωστούσα. 

Έπιασα πάτο κάποια στιγμή. Του είπα "δεν μπορώ να το κάνω όταν από αυτό που αγαπάω λείπει ένα κομμάτι του". Έκανε μέρες να μου απαντήσει..... Η απάντηση που ήρθε έδρασε καταλυτικά. "ΜΠΟΡΕΙΣ" μου είπε. Και με έναν μαγικό τρόπο εγώ ήξερα πως μπορώ. Ήξερα πως είχε δίκιο. 

Πολλές τέτοιες συνομιλίες υπάρχουν στο κινητό μου. Αν κάτσω να σου τις πω θα χρειαστεί να γράψουμε βιβλίο. 

Ποιο το πρόβλημα σε όλα αυτά όμως?

Πολλοί θα αναρωτιέστε από που πηγάζει η αγάπη μου για την Αθήνα. Ίσως να είναι ο λόγος που την λατρεύω όσο τίποτε άλλο και ίσως να είναι και ο λόγος που την μισώ ταυτόχρονα. 

Ο λόγος λοιπόν, η απόσταση. 514 χιλιόμετρα μακριά κάθε φορά που εγώ τον χρειαζόμουν εδώ, για να με πάρει μια αγκαλιά και να με κοιτάξει στα μάτια λέγοντας μου πως όλα θα πάνε καλά. 

Όχι από αυτά τα ψεύτικα τα "όλα θα πάνε καλά". Το έλεγε και το εννοούσε. Και όλα πήγαιναν καλά μετά. Με έναν μαγικό τρόπο όλα έπαιρναν τον δρόμο τους και πήγαιναν καλά. 

Μου πήρε 4 χρόνια περίπου μέχρι να καταλάβω πως τα χιλιόμετρα δεν παίζουν τόση μεγάλη σημασία. Πέρασαν 10 μήνες περίπου από τότε που τον είδα για τελευταία φορά. 

Και σήμερα....?! Σήμερα απλά κατάλαβα πως κάθε φορά θα είναι σαν εκείνη, την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε. 

Ο άνθρωπος μου, ο δάσκαλος μου, ο μέντορας μου, η δύναμη μου τελικά. 

Εκείνος που μου έμαθε να δέχομαι τον εαυτό μου για αυτό που είμαι.

Εκείνος που με έκανε να αγαπάω την τρέλα μου.

Εκείνος που με έκανε να καταλάβω πως η μοναδικότητα μου είναι πιο σημαντική από τις παραξενιές και τα κόμπλεξ του καθένα που θα βρεθεί στον δρόμο μου και θα θέλει να με αλλάξει.

Εκείνος που ήξερε πως να με κάνει να τον ακούσω ακόμα και αν εγώ δεν συμφωνούσα για όσα έλεγε. 

Εκείνος που μου εξήγησε γιατί οι άνθρωποι έχουν μάθει να δένονται συναισθηματικά με καταστάσεις και ανθρώπους και στο τέλος είναι οι ίδιοι η αιτία που πληγώνονται. 

Εκείνος που με κοιτούσε και ήξερε. 

Εκείνος που μου έμαθε να αντέχω να "κολυμπάω" στα βαθιά για να χαίρομαι όταν θα "λιάζομαι" στα ρηχά. 

Εκείνος που όταν τον έχω ανάγκη είναι πάντα ΕΔΩ!

Εκείνος που του οφείλω αυτό που είμαι και που για εκείνον προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια γιατί πιστεύει σε μένα. 

Εκείνος που με έμαθε να πιστεύω σε μένα....για μένα. 

Εκείνος που με έκανε να μην φοβάμαι τα συναισθήματα μου.

Εκείνος που άντεξε τους φόβους μου.

Δεν μιλάω σχεδόν ποτέ για εκείνον. Αρκούμαι μόνο στο "το αγόρι μου το γλυκό". Όμως σήμερα... 

Σήμερα αποφάσισα να σου λύσω τις απορίες σου. Γιατί αγαπάω την Αθήνα, γιατί κάνω σαματά όταν μαθαίνω πως θα έρθει. Ακόμα, για σένα που κάποτε μου είπες πως αισθάνθηκες άσχημα γιατί υποχρεώθηκα σε εκείνον για σένα γιατί δεν ήξερες τι σχέση έχουμε μεταξύ μας. 

Αυτή λοιπόν είναι η σχέση μας. 

Τόσο δυνατή και περίεργη που... σβήνει χιλιόμετρα. 

Ο πρώτος άνθρωπος που θα μοιραστώ τη χαρά μου.

Ο πρώτος άνθρωπος που θα μοιραστώ τη λύπη μου και την απογοήτευση μου. 

Ο άνθρωπος που με καταλαβαίνει πριν του στείλω μήνυμα πως κάτι πάει λάθος.

Ο άνθρωπος που τον καταλαβαίνω.

Που με ξέρει και τον ξέρω. 

Σβήνονται χιλιόμετρα σε τέτοιες σχέσεις, ξέρεις. Όσα χρόνια και αν περάσουν. 

"Να σε βλέπω να χαμογελάς και να είσαι ευτυχισμένη" μου είπε κάποτε. Και πέρα από τη μαμά μου και τον μπαμπάκα μου, με σιγουριά μπορώ να σου πω πως ήταν ο μόνος άνθρωπος της ζωής μου που το έλεγε και το εννοούσε. 

Θαυμασμός, αγάπη, αδυναμία, περηφάνια για εκείνον αλλά και τη δουλειά του. 

Και κάθε φορά που έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού, όταν η πόρτα του ταξί κλείνει φεύγει και ένα δάκρυ μαζί που κρύβει συναισθήματα ευτυχίας, χαράς αλλά και στεναχώριας που φεύγει. 

Αυτός είναι ο Δημήτρης μου λοιπόν.

Έτσι όπως τον ξέρω εγώ και έτσι όπως ήθελα να τον μάθεις και συ μέσα από μένα. 

"Σε ευχαριστώ .... " μου είπε λοιπόν και έκλεισε την πόρτα του ταξί και σήμερα. Μα υποσχέθηκε πως θα ξανά'ρθει σύντομα. 

Σ'αγαπώ. 

Και μου λείπεις.

Και όταν φύγω, να ξες, θα φύγω σιωπηλά.

Ίσως και να έχουμε καιρό να τα πούμε. Δεν ξέρω, έχασα λίγο τις μέρες...Χάθηκα λίγο μέσα στις σκέψεις μου να σου πω την αλήθεια αλλά ήθελα να επανέλθω για λίγο και να .. ξαναχαθώ.

Καλά κατάλαβες από τον τίτλο.. Και ακόμα καλύτερα, έπιασες μάλλον και το mood μου.
Όχι, δεν ξέχασα τη μουσική μας.. Ορίστε...

Είχε καιρό να με πιάσει! Ποιο? .. Να, ξέρεις..Αυτό το αίσθημα φυγής, που θες να τρέξεις και να φύγεις μακριά από όλους και από όλα, χωρίς να θες να εξηγήσεις τους λόγους, τις αφορμές και τα γιατί. Θες απλά να φύγεις. Να ξεφύγεις από τα καθημερινά, να ταξιδέψεις, να βρεις χρόνο για σένα.. με εσένα! 

Δεν είναι πάντα εφικτό ξέρεις όμως. Και τότε το ρίχνεις στην εργασιοθεραπεία. Παίρνεις ότι εργασία υπάρχει στη σχολή, κάθεσαι και κάνεις οποιαδήποτε δουλειά είχες να κάνεις και ανέβαλες καιρό τώρα, κανονίζεις να δεις όποιον γνωστό είχες στο περίμενε τόσο καιρό και απλά μόνο και μόνο για να απασχολείς το μυαλό σου.. Συναίσθημα?! Κανένα.. Ένα πράγμα κενό. Να σου μιλάν οι άλλοι και να τους κουνάς το κεφάλι καταφατικά, λέγοντας ένα ξερό "ναι" χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να σε νοιάζει τι λένε..Απλά συμφωνείς με ότι είναι αυτό που σου λένε γιατί κουράστηκες να κουράζεις το μυαλό σου. Ήρθε η στιγμή να σκεφτεί και κάποιος άλλος για σένα. Εσύ τους σκεφτόσουν όλους πάντα. Ίσως αυτό να σε κούρασε. Που εσύ ήσουν εκεί πάντα, χωρίς να στο ζητήσει κανείς, χωρίς να σκέφτεσαι επιπτώσεις, χωρίς να σε νοιάζει καν ο εαυτός σου. Κουράζεσαι όμως κάποια στιγμή να σκέφτεσαι εσύ μόνο τους άλλους. Να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά για τα "θέλω" τους και τα "πιστεύω" τους.   Ήρθε η ώρα να κοιτάξουν και αυτοί λίγο εσένα. 

Ουτοπικό ακούγεται ε? Ίσως και να είναι... Και εκεί έρχεται η ριμάδα η δικαιολογία. Ο ΧΡΟΝΟΣ. 

Όλα σχετίζονται με το χρόνο.. Όλα περνάνε λένε με τον χρόνο. 

Ναι!!!!!! Περνάνε! Αλλά ίσως δεν επουλώνονται. Αφήνουν ανοιχτές "πληγές" που θα τις "πληρώσει" ο επόμενος ή ίσως κάποιος που δεν φταίει. Δεν έχουμε χρόνο για μας, για τους γύρω μας, για όσους τέλος πάντων μας νοιάστηκαν. Δεν στο κατηγορώ! Και γω πολλές φορές προφασίστηκα τον χρόνο.. Είτε "θύτης", είτε "θύμα" λίγο πολύ όλοι τον κάναμε "φίλο" μας. 

Άδικο ε? 

Από την πλευρά του θύτη, ο χρόνος είναι σύμμαχος.. Από την πλευρά του θύματος, εχθρός. Άδικο να προφασίζεσαι τον χρόνο ως δικαιολογία (που όντως μπορεί να είναι και θέμα χρόνου) στον άνθρωπο που έκανε εσένα χρόνο του. 

Σε μπέρδεψα λίγο με το παιχνίδι με τις λέξεις.. Δεν περιμένω να καταλάβεις.. Ίσως ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω αυτό το σκεπτικό μας ώρες ώρες. 

Όμως.. Όμως έρχεται η ώρα που είτε καταλάβεις είτε όχι θα νιώσεις την ανάγκη να φύγεις. 

Να φύγεις από καταστάσεις που σε "καθηλώνουν", να φύγεις από αγάπες, να φύγεις από έρωτες και από φιλίες.. 

Μη μπερδεύεσαι! Δεν φεύγεις γιατί δεν "πήρες" πίσω.

Δεν φεύγεις γιατί σταματάς να αγαπάς ή να νοιάζεσαι. Ίσως τότε, όταν φύγεις, τότε μπορεί να αγαπάς πιο δυνατά και να νοιάζεσαι ακόμα πιο πολύ. Και ξέρεις γιατί?! Γιατί τότε είναι που δεν θα σου έχει μείνει άλλος τρόπος στο να το δείξεις. Στο να κάνεις τον άλλον να το ξέρει και να το θεωρεί δεδομένο. 

Ξέρεις γιατί φεύγεις? Γιατί ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕΣ. Γι'αυτό φεύγεις. Και άσε τις δικαιολογίες τύπου "δεν σ΄αγαπάω πια", "δεν σε αντέχω πια", "δεν μου έδωσες τίποτα από όσα σου έδωσα". 

Όταν αγαπάς, δεν παύεις να αγαπάς. 

Όταν αγαπάς, μαθαίνεις να αντέχεις.

Όταν αγαπάς, δεν περιμένεις να πάρεις αντάλλαγμα. 

Όμως περιμένεις κατανόηση. Εκεί είναι που το χάνουμε. 

Όσο μ'αρέσουν οι "μεγάλες" και "φαντεζί" είσοδοι στη ζωή μου, που έρχονται ή που κάνω εγώ, άλλο τόσο τις φοβάμαι. Είναι εκείνες που θα τελειώσουν και δεν θα καταλάβεις και γιατί. Όσο όμορφες μπορώ να σου κάνω τις μέρες σου, όταν φύγω θα τρομάξεις από την σιωπή που θα πέσει γιατί συνήθιζα να κάνω πάντα "θόρυβο" . Γιατί έτσι είμαι. Ότι ένιωθα θα το έλεγα πάντα. Και αν δεν μου άρεσε?! Θα σου πουλούσα και τσαμπουκά.. Μη φανταστείς..Έτσι λίγο, για να στο παίξω ναζιάρα.  

Όσο όμως μ'αρέσει να κάνω θεαματική είσοδο, όταν θα αποφασίσω να φύγω, θα φύγω σιωπηλά. Και η σιωπή τότε θα κάνει κρότο. 

Τίποτα παραπάνω για σήμερα. 

Μόνο αυτό. 

Αδυναμία ή ... "Δύναμη" ?

Μη ρωτάτε πως και αποφάσισα να γυρίσω και πάλι κοντά σας. Ήταν όμορφη η παρέα μας. Αν εγώ δεν σας έλειψα, εσείς τουλάχιστον μου λείψατε πολύ. Αλλαγές πολλές 1.5 χρόνο τώρα που έχουμε να τα πούμε. Δεν θα μιλήσουμε όμως για τον ενάμιση χρόνο που πέρασε αλλά για μια στιγμή ... "πυροτέχνημα" (άρχισα τα δικά μου, καταλάβατε!)  . Πάντα μου άρεσε να συνοδεύω τις σκέψεις μου με μουσική, ακόμα και τώρα που σας γράφω. Για σήμερα επέλεξα αυτό "Memoirs of A Geisha " ! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι σε αυτό το πυροτέχνημα... 

https://www.youtube.com/watch?v=l4Qdo-E1MnY

Δεν ήξερα πως να αρχίσω και στο μυαλό μου ήρθε την κατάλληλη στιγμή μία "μαγική" φράση που βλέπω σε διάφορες αναρτήσεις μέσα στα κοινωνικά δίκτυα. Αν με ρωτούσατε 3 μήνες περίπου πριν αν την πίστευα αυτή την "ουτοπική" φράση θα σας έλεγα όχι. Τώρα όμως ξέρω τι εννοεί. Ξέρω πως γίνεται αυτό και πως όντως είναι δυνατό να συμβεί αυτό που εγώ θεωρούσα απροσδόκητο. Η φράση;; " Βρες ανθρώπους που θα γίνουν δύναμη σου και όχι αδυναμία σου . "  

Μέχρι πρόσφατα νόμιζα πως οι άνθρωποι εκείνοι που τους αγαπούσαμε λίγο παραπάνω - ο καθένας για τους δικούς του λόγους - ορίζονταν ως "αδυναμίες". Λάθος ορισμός. Δύναμη είναι η σωστή λέξη. Ο λόγος;; (Ξέρεις... εσύ που με παρακολουθείς και μου κάνεις παρέα από τότε που τα λέμε εδώ παρέα, θα έχεις καταλάβει πως έχω ένα πρόβλημα στην έκφραση των συναισθημάτων..γι'αυτό άλλωστε αποφάσισα να τα εκφράζω και μέσα από εδώ..) Και επανέρχομαι! Ο λόγος;;; Σιγά σιγά θα καταλάβετε ! 

Έχετε γνωρίσει ποτέ ανθρώπους στη ζωή σας που από την πρώτη στιγμή που θα μιλήσετε μαζί τους θα κάνουν ένα κλικ μέσα σας και θα "κουμπώσουν" εκεί ; Που από μια κουβέντα και μόνο για τη δική τους δουλειά θα σας δώσουν τόση δύναμη που θα νιώθετε ότι κατακτάτε τον κόσμο. Που από τις σπίθες που θα βγάζουν τα μάτια τους και από τη λαχτάρα που θα πλημμυρίζει τη φωνή τους για τη δουλειά τους εσείς θα παίρνετε δύναμη και θα σκέφτεστε "έτσι όπως τα κατάφερε εκείνος/-η θα τα καταφέρω και γω". Τέτοιους ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή θα πιστέψουν σε σένα και θα σε στηρίξουν μέχρι τέλους. Έχετε γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους;

Ε λοιπόν εγώ γνώρισα έναν! Μπήκε στη ζωή μου σαν "πυροτέχνημα" από το πουθενά. Ένας άνθρωπος κλειστός και μυστήριος μα ταυτόχρονα έβγαζε μια γλυκύτητα και μια αύρα που ήθελες να τη μάθεις, ήθελες να την εξερευνήσεις. Γιατί?! Γιατί έβγαζε όλα εκείνα που ανέφερα παραπάνω. Όταν μιλούσε για τη δουλειά του ήταν σαν να έβλεπες ένα παιδάκι 10 χρονών που το πήγαν ταξίδι στην Disneyland και σου αφηγούνταν ιστορίες και έμοιαζε τόσο ευτυχισμένος. Ο δικός του μισκόκοσμος, η δική του δουλειά. Ή αλλιώς?! Η μουσική του !

Όταν τον γνώρισα λοιπόν έτσι ένιωσα. Πως τα μάτια του έλαμπαν κάθε φορά που μιλούσε για εκείνη. Πως ήταν ένα μέρος της ζωής του και ένα κομμάτι του στο οποίο τα είχε καταφέρει απίστευτα καλά. Σε κερδίζει ξέρετε αυτό σε έναν άνθρωπο. Μαθαίνεις να τον σέβεσαι και να τον θαυμάζεις. Έτσι και εγώ δεν άργησα πολύ να του μιλήσω για τη δική μου "Disneyland", το ραδιόφωνο. Το πίστεψε κι εκείνος μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Δεν με ήξερε καλά καλά ακόμα αλλά το πίστεψε. Είναι διαφορετικό να πιστεύουν σε σένα οι φίλοι σου, η οικογένεια σου που σε ξέρουν χρόνια. Εκείνοι, λόγω της μεγάλης τους αγάπης μπορεί να τα βλέπουν όλα ρόδινα.. Ένας τρίτος όμως! Ένας τρίτος τα βλέπει όλα λίγο πιο καθαρά. Έτσι λοιπόν άρχισα να το ψάχνω, να το κυνηγάω και να που έφτασα να έχω και δική μου εκπομπή. 

Τον πίστεψα εξ'αρχής. Δύσκολα εμπιστεύομαι ανθρώπους. Δύσκολα συμπαθώ ανθρώπους και μοιράζομαι πράγματα μαζί τους τόσο προσωπικά ακόμα και αν είναι κοντινοί μου άνθρωποι. Απλά τον πίστεψα. Σταμάτησα να το "πολυψάχνω" γιατί καθώς μου είπε πως αν το σκαλίζω θα χαθεί. Απάντηση στο τι μου έκανε το κλικ για να τον εμπιστευτώ δεν έχω. Και ούτε με νοιάζει να βρω να σας πω την αλήθεια. 

Αδυναμία μου λοιπόν ή δύναμη μου; 

Καλώς ή κακώς στο κομμάτι "ραδιόφωνο" στη ζωή μου πάντα θα έχει λόγο. 

Πάντα ένα κομμάτι του θα του ανήκει. 

Ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος! Αν και ο ίδιος δεν το πιστεύει, εγώ πιστεύω σε αυτόν όσο και εκείνος πίστεψε σε μένα και με βοήθησε να κάνω πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι είχα τη δύναμη και το τσαγανό για να τα κάνω. 

Του οφείλω πολλά. Ένα ευχαριστώ... Μια συγγνώμη.. και πολλά ακόμα. 

Ένας άνθρωπος που μέσα στη δική του πίεση, σε καθημερινή βάση βρίσκει έστω και 3 λεπτά για τις δικές μου "φιλοσοφίες", τρέλες, απορίες, γκρίνιες. Που δεν μου λέει "όχι" ! Που με αφήνει να μαθαίνω τα όρια του και όταν τα ξεπερνάω κάνει υπομονή. Ανέχεται πολλά. 

Ίσως βρήκα κάποια κοινά στοιχεία του χαρακτήρα μου στον δικό του. Την τρέλα, τις ακρότητες, τη χαζομάρα που μας δέρνει ώρες ώρες και τους δύο, την αγάπη για τη μουσική. Ίσως αυτό να ήταν και το πιο σημαντικό. Ίσως, από την άλλη, να μην υπάρχει και τίποτα κοινό. Δεν ξέρω. Δεν με ενδιαφέρει να μάθω. 

Κάπως έτσι λοιπόν!!!

Αδυναμία και Δύναμη λοιπόν ταυτόχρονα. 

Μη νομίζετε, και αυτός τώρα μαζί σας θα τα μάθει αυτά. Πολλές φορές μιλάω πολύ. Σε στιγμές που απλά θα πρέπει να σκάσω και εκείνες τις φορές που πρέπει να μιλήσω δεν το κάνω. Δεν μπορώ. Άλλοι εκφράζονται κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια. 

Άλλοι μέσω της δουλειάς τους. 

Άλλοι τα κρατάνε μέσα τους. 

Εγώ απλά επιλέγω το χαρτί. Όταν ο άλλος το διαβάζει μπορεί να κλείσει τα μάτια, να φτιάξει ένα τοπίο που θα μπορέσει να ηρεμήσει και να μεταφερθεί εκεί. Να βάλει μια ηχητική υπόκρουση που να του ταιριάζει και ίσως και να ταυτιστεί  σε κάποιο σημείο από το δικό μου κομμάτι. 

Η ώρα είναι 01.50 π.μ. ! Μετά από σχεδόν δύο ολόκληρες ώρες φτάσαμε στο τέλος μας. 

Αρκετά μεγάλο το σημερινό μας ταξίδι. Ίσως από τις λίγες φορές που έχουν συνοχή οι σκέψεις μου. 

Ένιωσα λίγο πλήρης. 

Απίστευτο συναίσθημα λοιπόν αυτό της αδυναμίας-δύναμης! 

Αν δεν το έχετε νιώσει, ελπίζω κάποια στιγμή να βρείτε ανθρώπους που να μπορέσουν να σας κάνουν να πιστέψετε σε εσάς ! Και αν καμιά φορά σας σπάνε τα νεύρα να λέτε πως δεν πειράζει. 

Να βλέπετε μέσα σε εκείνους όλα εκείνα που τους κάνουν να είναι υπέροχοι και να τους αγαπάτε λίγο παραπάνω. 

Σας φιλώ γλυκά.