Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι ακριβώς φοβάται. Κάτι σαν μονόλογος μου φάνηκε.. Να με ρωτάω και να απαντάω. Μόνο που η απάντηση δινόταν πάντα σαν να είσαι πάντα μπροστά. Νοητά ίσως... αλλά για δες, ήσουν πάλι εκεί. Αν φοβόμουν εκείνη τη στιγμή?! .. Φοβόμουν να ξεστομίσω το κάθε τι, παράλογα μεν, εφόσον μου έμαθες να ξεπερνάω τους φόβους μου. Μα για δες, ήσουν ο ίδιος μου ο φόβος.....
Δεν θα σου προσδιορίσω τον όρο "σχέση". Κάθε είδους σχέση επιφέρει φόβους, οπότε μάλλον ο καθένας ας το προσδιορίσει στην κατάσταση που θέλει.
Κουράζουν μάτια μου οι σχέσεις. ΚΟΥ ΡΑ ΖΟΥΝ. Σε γεμίζουν ανασφάλειες, σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το τι έδωσες, για το αν πήρες πίσω, για το αν θα πάρεις.... για ένα δισεκατομμύριο χιλιογαμημένα "ΑΝ". Και μετά τις ανασφάλειες έρχονται οι υποθέσεις. Αχ μάτια μου... Υποθέσεις! Τα περίεργα παιχνίδια που παίζει το μυαλό ακροβατώντας ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα. Και εκεί είναι που δεν πρέπει να χάσεις την ισορροπία σου. Γιατί τσουπ.... και έπεσες και το έχασες το παιχνίδι. Το παιχνίδι. Ναι, ξέρεις, παιχνίδια της φαντασίας είναι όλα. Μετά από τις ανασφάλειες και τις υποθέσεις μπαίνεις στο "παιχνίδι" του "φταίω-δεν φταίω". Αγαπημένο παιχνίδι του νου βλέπεις. Έχει "σακατέψει" νου, καρδιά, ψυχή και όνειρα.... "Όνειρα" είπα ε? Μήπως είμαι καμιά τρελή από αυτές τις ονειροπόλες ε?! Ε ναι, είμαι. Και άμα έχεις και πρόβλημα, να το λύσεις μόνος σου, δεν με αφορά στο παραμικρό.
Κεφάλαιο "Φταίω - Δεν φταίω" !
Ξέρεις, ήμουν ανισόρροπη από μικρή σε ένα ιδιαίτερο θέμα. Δεν δεχόμουν λεπτό τις αντιρρήσεις των άλλων όταν κάτι το αγαπούσα ΠΟΛΥ και ΑΠΌΛΥΤΑ. Δυο λέξεις που στο άκουσμα τους πολλοί φοβήθηκαν, άλλοι απογοητεύτηκαν και άλλοι εντυπωσιάστηκαν (υπάρχουν και οι παλαβοί βλέπεις!!). Ίσως οι αντιρρήσεις των άλλων, βαθιά μέσα μου να έριχναν τα καρφάκια τους και να τα έμπηγαν με νύχια και με δόντια λες και ήθελαν να τα αφήσουν εκεί για πάντα, χωρίς να μπορεί κανείς να τα ξεριζώσει. Και κάπου εκεί ξεκινούσε το μισό παιχνίδι.
ΦΤΑΙΩ : Φταίω όταν δίνω, όταν ακούω, όταν κοιτάζω, όταν μιλάω, όταν νιώθω, όταν κλαίω, όταν πονάω, όταν μοιράζομαι, όταν φωνάζω, όταν διαφωνώ, όταν... όταν...όταν... Φταίω όταν αγαπώ. Μα σου είπα, ύπουλο το παιχνιδάκι. Έχει "σακατέψει" προσωπικότητες.
Από τις ανασφάλειες και τις υποθέσεις μπαίνεις στο τρυπάκι των τρίτων και παίζεις το παιχνίδι τους. Μεταξύ μας τώρα, ψυχολογικός πόλεμος λέγεται, να ξέρεις!
Και κάπου εκεί πάμε στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού, που τα σκήπτρα τα παίρνει ο εγωισμός, ο δυναμισμός και ο εγωκεντρισμός σου!
ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ : Και ποιος είσαι εσύ, που έτσι απλά, μια ωραία πρωία ξύπνησες και σε ενοχλούσε το "πολύ" και το "απόλυτα" μου! Δεν θα απολογηθώ στο γιατί, δίνω, γιατί ακούω, γιατί κοιτάζω,γιατί μιλάω, νιώθω, κλαίω, πονάω, μοιράζομαι, φωνάζω, διαφωνώ.... μα κυρίως γιατί και πως αγαπάω!!!!!!
Ε και μετά από αυτές τις σκέψεις γυρνάω και μου λέω : " Μπράβο κοριτσάκι μου, άντεξες και υπερασπίστηκες ότι ακριβώς ήθελες, ότι αγάπησες ότι σε έκανε να είσαι περήφανη για το "πολύ και το απόλυτα" σου".
Και εκεί που λες πως όλα είναι εντάξει, ξαφνικά μια διαρκής επιθυμία σε κυριεύει και σε ωθεί όχι μόνο να απομακρυνθείς από τους "παιχνιδιάριδες" εκείνους που φταίνε για το χάος μέσα σου αλλά θέλεις να φύγεις και από ότι αγάπησες. Να πάρεις απόσταση. Να απομακρυνθείς, να μάθεις να ζεις για λίγο χωρίς εκείνο, να μάθεις τα όρια σου, να μάθεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις, τι έχεις κουράγιο να διεκδικήσεις.
Άφησε με να φύγω για λίγο. Δεν θα πάω μακριά, ποτέ δεν μπορούσα να φύγω από εκείνα που μου έμαθαν πως να αντέχω. Να... μόνο λίγο παραπέρα. Θα πάρω μαζί μου και την αγάπη μου... Τι? Γιατί μου κρύφτηκες? .. Απλά θα σε παρατηρώ από μακριά για να δω αν μπορείς... Αν μπορείς χωρίς εμένα, χωρίς την αγάπη μου, χωρίς το γέλιο μου και χωρίς τη συντροφιά μου. Αν μπορείς χωρίς τις συζητήσεις μας, τους καφέδες μας, την αθωότητα στη σκέψη μου, τον αυθορμητισμό μου και το "εγώ" μου....
Τι πάλι? Γιατί η απορία αυτή στα μάτια...Άσε ξέρω... Αν εγώ μπορώ?
Όχι μάτια μου, εγώ δεν μπορώ. Ποτέ δεν μπόρεσα, όσες φορές και αν προσπάθησα να δοκιμάσω τον εαυτό μου χωρίς εσένα. "Εσένα", τον καθένα, που ήρθες στη ζωή μου και σε αγάπησα πολύ και απόλυτα και "εσύ" έβαλες και τους δυο μας στο τρυπάκι του "θα χαθούμε, δεν θα χαθούμε". Αν φταις εσύ? Δεν ξέρω... Στις σχέσεις ποτέ δεν φταίει ο ένας.
Άφησε με να φύγω για λίγο. Να φύγω για μένα λίγο μωρέ..... Θα γυρίσω, αλήθεια θα γυρίσω. Γιατί είναι άσχημος ο κόσμος μακριά από ότι αγαπάς μάτια μου.
Είδες παιχνίδια που σου παίζει το μυαλό? Είδες σε τι κατάσταση έρχεται η ψυχή και ο νους από μία μικρή "επισήμανση" πάνω στον χαρακτήρα του άλλου από εκείνον που έμαθε να δίνει ΌΜΩΣ με την σκέψη "ακόμα και το συναίσθημα θα το πάρω πίσω με τόκο".
Χαλάει κάτι από αγάπη?!..... Ίσως. Ίσως και να χαλάει. Ίσως να του "έκατσε βαριά" η ζάχαρη και να μην έχει αντοχές να ανακατέψει για να του ξαναδώσει ζωή.
Γι'αυτό σου λέω. Άσε με να φύγω. Να ξεκουραστώ λίγο. Να βρω δύναμη να "ανακατέψω" και πάλι.
Άφησε με σου λέω!!!!!!!!!!!!!! Ναι θυμώνω. Γιατί όταν σου μιλάω δεν με ακούς! Άσε με, είπα. Όχι πως με κρατάς τόσο δυνατά που δεν μπορώ να φύγω, αλλά που έγινες το "πολύ απόλυτο" κομμάτι μου! Είτε εσύ λέγεσαι φίλος, σχέση, κολλητός ή κολλητή!
Άφησε με σε παρακαλώ....
Να πάρω απόσταση από όλους και από όλα! Να με μάθω και μετά να τους μάθω... Και να μάθω και εσένα! Λίγο πιο γενικά..γιατί ειδικά, σε ξέρω απ'έξω.
Σε εκείνο το "γενικά" την πάτησα. Δεν έμαθα ποτέ αν ήσουν σαν εκείνους ή αν ήσουν κάτι διαφορετικό. Εκείνο το "ειδικά" σου με κρατάει.. ΆΦΗΣΕ ΜΕ ΣΟΥ ΛΕΩ!!!!
Και αν δεν γυρίσω? Να θυμάσαι πως θα αγαπιέσαι πάντα από μακριά.
Γιατί μάτια μου, ότι είναι "δικό μας" πάντα θα αγαπιέται. Και τα δικά μου σημαντικά θα αγαπιούνται δίχως φραγμούς και όρια ακόμα και από μακριά.
*Αφιερωμένο ίσως σε μία "κολλητή" που ποτέ δεν ταυτίστηκε με το αμοιβαίο.
Αφιερωμένο ίσως σε έναν "έρωτα" που κρίθηκε, αδικήθηκε και ίσως παραπλανήθηκε λίγο περισσότερο από τα παιχνίδια του μυαλού.
Αφιερωμένο σε εκείνους που ήρθαν και όταν φύγαμε εμείς από δίπλα τους, ξεχάσαμε να πάρουμε μαζί μας ένα κομμάτι της αγάπης μας.....
Μα ίσως και να μην το ξεχάσαμε...ίσως το αφήσαμε δίπλα τους επίτηδες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου