Δε ζηλεύω μωρό μου. Τα έχω καλά με εμένα..γι'αυτό!

Περάσανε μέρες που δεν είχα κάτι για να μοιραστώ. Κάτι που να θέλω τόσο πολύ να το περάσω μέσα στο "διαδικτυακό" μου χαρτί. Κάτι που να μην ξέρω αν θα μπεις στον κόπο να το διαβάσεις, να το προσέξεις ή ακόμα, να καταλάβεις αυτά που σου λέω πίσω από τις λέξεις μου. Εκείνα που ξέρεις, μα δεν θέλεις να πιστέψεις πως ισχύουν γιατί πληγώθηκες...Γιατί σε έκαναν να μην νιώθεις και κατ' επέκταση να θέτεις όρια σε μένα κάνοντας με να ζηλέψω, να πονέσω και να νιώσω πως με μειώνεις.

Ως γνωστόν, όταν σου μιλάω δεν βρίσκεις συνοχή στα λόγια μου. Χάνονται και εκείνα όπως και εγώ όταν σε αντικρίζω. Έτσι, ούτε οι σκέψεις μου θα βγάλουν συνοχή μάλλον. Ίσως να σε μπερδέψω και λίγο.. Ίσως να μην καταλάβεις αλλά επειδή με ξέρεις τόσο καλά γνωρίζεις μέχρι και το τι σημαίνει το κάθε σημείο στίξης που χρησιμοποιώ. 

Ελεύθερο πνεύμα ήσουν πάντα. Δεν ήθελες την πίεση. Είχες δώσει τα πάντα και στα πήραν όλα σε μια στιγμή. Πληγώθηκες και έπαψες να νιώθεις, ήθελες εσένα, για σένα και την πάρτη σου. Ένα ελεύθερο πνεύμα που δεν ήθελε κανέναν περιορισμό και ήταν ξεκάθαρο από την αρχή. 

Αυτό ήταν! 

Αυτό ήταν που με κέρδισε. Η ελευθερία σου, η αλήθεια σου, το πνεύμα το αλήτικο και το λίγο "αλλιώτικο" από μένα... ΕΣΥ!

Δεσμεύσεις και αγάπες και φούμαρα δεν ήθελες. Τα βαρέθηκες... 

Τα βαρέθηκες μάτια μου γιατί δεν τα υπολόγισε κανείς όταν τα έδωσες και τα ένιωσες και πόνεσες. 

Και ξαφνικά εγώ σε αγάπησα πιο πολύ και από μένα, για μένα - αλλά και για σένα - και για μας !

Μα δεν στο μάθανε ψυχή μου όμορφα το παραμύθι, στο χαλάσανε πολύ! Και γω?! Εγώ έμαθα να αντέχω την λάθος εκείνη εκδοχή και να προσπαθώ να σου μάθω την εκδοχή που σου αξίζει και που θα έπρεπε να σου έχουν δώσει να καταλάβεις για την αγάπη και τον έρωτα. 

Ξέρεις, πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να μειώνεται από σένα. Τα χέρια μου να ματώνουν κυριολεκτικά από το τόσο σφιχτά που έμπηγα τα νύχια μου στο δέρμα για να μην "ακουστεί" ο πόνος και το κλάμα εκείνα τα βράδια που η αδιαφορία χτυπάει κόκκινο και που δεν ήξερα ποια αγκαλιά μπορεί να σου καλύψει το κενό που μου έμαθες πως στο καλύπτω ασφυκτικά τα βράδια που περνάμε μαζί. Ποια αγκαλιά ήταν εκείνη που φοβήθηκα μήπως "βολευτείς" μέσα της λίγο καλύτερα από ότι ηρεμούσες στη δική μου. 

Ούτε εμένα μου το έδειξαν όμορφο το παραμύθι της αγάπης μα κοίτα που η παλαβιάρα η καρδιά ήρθε και χτύπησε τόσο δυνατά που δεν φοβήθηκε κανένα εμπόδιο για να σε αγαπάει. Ανασφάλειες σωρό μωρό μου. Να φταίνε τα χιλιόμετρα, να φταίω εγώ, να φταις ίσως και συ που φοβάσαι να αφεθείς. 

Μα ξέρεις κάτι...?! Δεν μπορώ να ζηλεύω φως μου. Δεν είμαι εγώ σαν τις άλλες για να ζηλεύω, έτσι δεν είναι?! Έτσι δεν μου λες πάντα σε εκείνες τις όμορφες μέρες που μου δίνεις δύναμη να γίνομαι καλύτερη?! Που ανακαλύπτω ένα εκατομμύριο τρόπους το δευτερόλεπτο για να σου χαρίζω τον κόσμο ξανά και ξανά και να μπορώ να νιώθω πως σου χρωστά το είναι μου. Δεν μπορώ να ζηλεύω αγάπη μου γιατί, ξέρεις, εγώ δεν θα γίνω ποτέ σαν αυτές που ξεγελάς τα κενά σου με ένα φιλί, μια αγκαλιά ή και ένα.......πήδημα της μιας ώρας. 

Όχι μωρό μου! Εγώ είμαι κάτι άλλο. Εγώ είμαι η ασφάλεια, η ανασφάλεια, ο φόβος για το συναίσθημα και ίσως μέσα στην αγκαλιά μου να βρίσκεται και το ίδιο το συναίσθημα που το πρωί κρύβεται πίσω από εκείνη την απρόσωπη φράση που μου τρυπάει το μεδούλι κάθε φορά : Εγώ δεν δένομαι πια συναισθηματικά...

Και εσύ?! Εσύ τι είσαι ?! Εσύ είσαι η δική μου επιλογή, που επιλέγω να μου μιλάει με την αγκαλιά και να μην ακούω τα λόγια. Η αγκαλιά εκείνη που λέει τόσο όμορφα παράλογα που γίνεται καταφύγιο κάθε φορά, που εξαφανίζει κάθε ανασφάλεια, που μοιάζει με μια μικρή όαση στη μέση μιας λαίλαπας στιγμών που στροβιλίζουν μέσα μου και που δεν με αφήνουν να ηρεμήσω. 

Έτσι λοιπόν μάτια μου τα έχω καλά με εμένα γιατί μου μίλησαν τα μάτια σου και με "κάλυψε" η αγκαλιά σου. Δεν ζηλεύω αγάπη μου.... Γιατί σε αντίθεση με εκείνες, εγώ ήξερα ακριβώς ποιον, τι, γιατί, πόσο και για πόσο (σε) ήθελα!