Μη ρωτάτε πως και αποφάσισα να γυρίσω και πάλι κοντά σας. Ήταν όμορφη η παρέα μας. Αν εγώ δεν σας έλειψα, εσείς τουλάχιστον μου λείψατε πολύ. Αλλαγές πολλές 1.5 χρόνο τώρα που έχουμε να τα πούμε. Δεν θα μιλήσουμε όμως για τον ενάμιση χρόνο που πέρασε αλλά για μια στιγμή ... "πυροτέχνημα" (άρχισα τα δικά μου, καταλάβατε!) . Πάντα μου άρεσε να συνοδεύω τις σκέψεις μου με μουσική, ακόμα και τώρα που σας γράφω. Για σήμερα επέλεξα αυτό "Memoirs of A Geisha " ! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι σε αυτό το πυροτέχνημα...
Δεν ήξερα πως να αρχίσω και στο μυαλό μου ήρθε την κατάλληλη στιγμή μία "μαγική" φράση που βλέπω σε διάφορες αναρτήσεις μέσα στα κοινωνικά δίκτυα. Αν με ρωτούσατε 3 μήνες περίπου πριν αν την πίστευα αυτή την "ουτοπική" φράση θα σας έλεγα όχι. Τώρα όμως ξέρω τι εννοεί. Ξέρω πως γίνεται αυτό και πως όντως είναι δυνατό να συμβεί αυτό που εγώ θεωρούσα απροσδόκητο. Η φράση;; " Βρες ανθρώπους που θα γίνουν δύναμη σου και όχι αδυναμία σου . "
Μέχρι πρόσφατα νόμιζα πως οι άνθρωποι εκείνοι που τους αγαπούσαμε λίγο παραπάνω - ο καθένας για τους δικούς του λόγους - ορίζονταν ως "αδυναμίες". Λάθος ορισμός. Δύναμη είναι η σωστή λέξη. Ο λόγος;; (Ξέρεις... εσύ που με παρακολουθείς και μου κάνεις παρέα από τότε που τα λέμε εδώ παρέα, θα έχεις καταλάβει πως έχω ένα πρόβλημα στην έκφραση των συναισθημάτων..γι'αυτό άλλωστε αποφάσισα να τα εκφράζω και μέσα από εδώ..) Και επανέρχομαι! Ο λόγος;;; Σιγά σιγά θα καταλάβετε !
Έχετε γνωρίσει ποτέ ανθρώπους στη ζωή σας που από την πρώτη στιγμή που θα μιλήσετε μαζί τους θα κάνουν ένα κλικ μέσα σας και θα "κουμπώσουν" εκεί ; Που από μια κουβέντα και μόνο για τη δική τους δουλειά θα σας δώσουν τόση δύναμη που θα νιώθετε ότι κατακτάτε τον κόσμο. Που από τις σπίθες που θα βγάζουν τα μάτια τους και από τη λαχτάρα που θα πλημμυρίζει τη φωνή τους για τη δουλειά τους εσείς θα παίρνετε δύναμη και θα σκέφτεστε "έτσι όπως τα κατάφερε εκείνος/-η θα τα καταφέρω και γω". Τέτοιους ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή θα πιστέψουν σε σένα και θα σε στηρίξουν μέχρι τέλους. Έχετε γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους;
Ε λοιπόν εγώ γνώρισα έναν! Μπήκε στη ζωή μου σαν "πυροτέχνημα" από το πουθενά. Ένας άνθρωπος κλειστός και μυστήριος μα ταυτόχρονα έβγαζε μια γλυκύτητα και μια αύρα που ήθελες να τη μάθεις, ήθελες να την εξερευνήσεις. Γιατί?! Γιατί έβγαζε όλα εκείνα που ανέφερα παραπάνω. Όταν μιλούσε για τη δουλειά του ήταν σαν να έβλεπες ένα παιδάκι 10 χρονών που το πήγαν ταξίδι στην Disneyland και σου αφηγούνταν ιστορίες και έμοιαζε τόσο ευτυχισμένος. Ο δικός του μισκόκοσμος, η δική του δουλειά. Ή αλλιώς?! Η μουσική του !
Όταν τον γνώρισα λοιπόν έτσι ένιωσα. Πως τα μάτια του έλαμπαν κάθε φορά που μιλούσε για εκείνη. Πως ήταν ένα μέρος της ζωής του και ένα κομμάτι του στο οποίο τα είχε καταφέρει απίστευτα καλά. Σε κερδίζει ξέρετε αυτό σε έναν άνθρωπο. Μαθαίνεις να τον σέβεσαι και να τον θαυμάζεις. Έτσι και εγώ δεν άργησα πολύ να του μιλήσω για τη δική μου "Disneyland", το ραδιόφωνο. Το πίστεψε κι εκείνος μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Δεν με ήξερε καλά καλά ακόμα αλλά το πίστεψε. Είναι διαφορετικό να πιστεύουν σε σένα οι φίλοι σου, η οικογένεια σου που σε ξέρουν χρόνια. Εκείνοι, λόγω της μεγάλης τους αγάπης μπορεί να τα βλέπουν όλα ρόδινα.. Ένας τρίτος όμως! Ένας τρίτος τα βλέπει όλα λίγο πιο καθαρά. Έτσι λοιπόν άρχισα να το ψάχνω, να το κυνηγάω και να που έφτασα να έχω και δική μου εκπομπή.
Τον πίστεψα εξ'αρχής. Δύσκολα εμπιστεύομαι ανθρώπους. Δύσκολα συμπαθώ ανθρώπους και μοιράζομαι πράγματα μαζί τους τόσο προσωπικά ακόμα και αν είναι κοντινοί μου άνθρωποι. Απλά τον πίστεψα. Σταμάτησα να το "πολυψάχνω" γιατί καθώς μου είπε πως αν το σκαλίζω θα χαθεί. Απάντηση στο τι μου έκανε το κλικ για να τον εμπιστευτώ δεν έχω. Και ούτε με νοιάζει να βρω να σας πω την αλήθεια.
Αδυναμία μου λοιπόν ή δύναμη μου;
Καλώς ή κακώς στο κομμάτι "ραδιόφωνο" στη ζωή μου πάντα θα έχει λόγο.
Πάντα ένα κομμάτι του θα του ανήκει.
Ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος! Αν και ο ίδιος δεν το πιστεύει, εγώ πιστεύω σε αυτόν όσο και εκείνος πίστεψε σε μένα και με βοήθησε να κάνω πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι είχα τη δύναμη και το τσαγανό για να τα κάνω.
Του οφείλω πολλά. Ένα ευχαριστώ... Μια συγγνώμη.. και πολλά ακόμα.
Ένας άνθρωπος που μέσα στη δική του πίεση, σε καθημερινή βάση βρίσκει έστω και 3 λεπτά για τις δικές μου "φιλοσοφίες", τρέλες, απορίες, γκρίνιες. Που δεν μου λέει "όχι" ! Που με αφήνει να μαθαίνω τα όρια του και όταν τα ξεπερνάω κάνει υπομονή. Ανέχεται πολλά.
Ίσως βρήκα κάποια κοινά στοιχεία του χαρακτήρα μου στον δικό του. Την τρέλα, τις ακρότητες, τη χαζομάρα που μας δέρνει ώρες ώρες και τους δύο, την αγάπη για τη μουσική. Ίσως αυτό να ήταν και το πιο σημαντικό. Ίσως, από την άλλη, να μην υπάρχει και τίποτα κοινό. Δεν ξέρω. Δεν με ενδιαφέρει να μάθω.
Κάπως έτσι λοιπόν!!!
Αδυναμία και Δύναμη λοιπόν ταυτόχρονα.
Μη νομίζετε, και αυτός τώρα μαζί σας θα τα μάθει αυτά. Πολλές φορές μιλάω πολύ. Σε στιγμές που απλά θα πρέπει να σκάσω και εκείνες τις φορές που πρέπει να μιλήσω δεν το κάνω. Δεν μπορώ. Άλλοι εκφράζονται κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια.
Άλλοι μέσω της δουλειάς τους.
Άλλοι τα κρατάνε μέσα τους.
Εγώ απλά επιλέγω το χαρτί. Όταν ο άλλος το διαβάζει μπορεί να κλείσει τα μάτια, να φτιάξει ένα τοπίο που θα μπορέσει να ηρεμήσει και να μεταφερθεί εκεί. Να βάλει μια ηχητική υπόκρουση που να του ταιριάζει και ίσως και να ταυτιστεί σε κάποιο σημείο από το δικό μου κομμάτι.
Η ώρα είναι 01.50 π.μ. ! Μετά από σχεδόν δύο ολόκληρες ώρες φτάσαμε στο τέλος μας.
Αρκετά μεγάλο το σημερινό μας ταξίδι. Ίσως από τις λίγες φορές που έχουν συνοχή οι σκέψεις μου.
Ένιωσα λίγο πλήρης.
Απίστευτο συναίσθημα λοιπόν αυτό της αδυναμίας-δύναμης!
Αν δεν το έχετε νιώσει, ελπίζω κάποια στιγμή να βρείτε ανθρώπους που να μπορέσουν να σας κάνουν να πιστέψετε σε εσάς ! Και αν καμιά φορά σας σπάνε τα νεύρα να λέτε πως δεν πειράζει.
Να βλέπετε μέσα σε εκείνους όλα εκείνα που τους κάνουν να είναι υπέροχοι και να τους αγαπάτε λίγο παραπάνω.
Σας φιλώ γλυκά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου