Χιλιόμετρα που σβήνονται στον χρόνο!

Επέστρεψα μετά από πολύ καιρό.
Μου έλειψε πολύ μπορώ να σου πω αυτό το μικρό και γλυκό μου βάσανο, το γράψιμο.
Ναι, βάσανο. Πρέπει να εμπνευστείς, να ονειρευτείς, να.....νιώσεις για να γράψεις.
Ώσπου σήμερα πάλι ένιωσα...
Άσε με να σου εξηγήσω.
Άσε με να σου πω για ανθρώπους και για σχέσεις που αντέχουν στο χρόνο και που μέσα από χιλιόμετρα γίνονται όλο και πιο δυνατές. Σχέσεις ανθρώπινες, δημιουργικές, καλλιεργημένες. Με βάσεις και θεμέλια. Σχέσεις που αποτελούνται από ανθρώπους που αν τύχει και τους γνωρίσεις θα μάθεις πόσο σημαντική είναι στη ζωή σου η λέξη "επικοινωνία".

Πέρασαν περίπου 5,5 χρόνια από τότε. 

Από εκείνο, το πρώτο "χρόνια πολλά μικρή μου" που έσκασε σαν πυροτέχνημα στις 00.00 την ημέρα των γενεθλίων μου στο messanger από έναν άνθρωπο τόσο άγνωστο για εμένα τότε. 

Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν η ιστορία μας. 

Με τον καιρό επικοινωνούσαμε όλο και περισσότερο. Μη φανταστείς... Τίποτε το σοβαρό. 'Ωρες ατελείωτες για τη δουλειά του, συμβουλές για τα μαθήματα μου. 

Ήταν πάντα εκεί. Σε ότι δύσκολο και αν περνούσα εγώ. Από θέματα υγείας μέχρι τον άσχημο βαθμό στο διαγώνισμα. Από την μικρή μου απογοήτευση μέχρι την μούρλα που με έπιασε πριν τις πανελλήνιες και δεν ήθελα να ανοίξω βιβλίο και να πάω να δώσω. 

"Σου αρέσουν τα παιχνίδια, έτσι δεν είναι?", με ρώτησε. Μόνο εγώ ήξερα πως το εννοούσε και η απάντηση μου ήταν "ναι!". Και η απάντηση ήρθε τόσο απλά και "ηρεμιστικά" ... "Ξεκίνα να διαβάζεις σαν να είναι παιχνίδι. Και διάβαζε μόνο ότι σ'αρέσει". Και να που βγήκαν τα αποτελέσματα και εγώ είχα περάσει εκεί που ήθελα. 

"Περάσαμεεεεεεεεεεεεε" του έστειλα το πρωί που είχα ξυπνήσει, μόλις είχα μάθει τα αποτελέσματα. 

"Το ξέρω μικρή μου, ήμουν σίγουρος μήνες πριν για αυτό". 

Το πίστευε. Μου το έδειχνε κάθε φορά. Και του το χρωστούσα. 

Έπιασα πάτο κάποια στιγμή. Του είπα "δεν μπορώ να το κάνω όταν από αυτό που αγαπάω λείπει ένα κομμάτι του". Έκανε μέρες να μου απαντήσει..... Η απάντηση που ήρθε έδρασε καταλυτικά. "ΜΠΟΡΕΙΣ" μου είπε. Και με έναν μαγικό τρόπο εγώ ήξερα πως μπορώ. Ήξερα πως είχε δίκιο. 

Πολλές τέτοιες συνομιλίες υπάρχουν στο κινητό μου. Αν κάτσω να σου τις πω θα χρειαστεί να γράψουμε βιβλίο. 

Ποιο το πρόβλημα σε όλα αυτά όμως?

Πολλοί θα αναρωτιέστε από που πηγάζει η αγάπη μου για την Αθήνα. Ίσως να είναι ο λόγος που την λατρεύω όσο τίποτε άλλο και ίσως να είναι και ο λόγος που την μισώ ταυτόχρονα. 

Ο λόγος λοιπόν, η απόσταση. 514 χιλιόμετρα μακριά κάθε φορά που εγώ τον χρειαζόμουν εδώ, για να με πάρει μια αγκαλιά και να με κοιτάξει στα μάτια λέγοντας μου πως όλα θα πάνε καλά. 

Όχι από αυτά τα ψεύτικα τα "όλα θα πάνε καλά". Το έλεγε και το εννοούσε. Και όλα πήγαιναν καλά μετά. Με έναν μαγικό τρόπο όλα έπαιρναν τον δρόμο τους και πήγαιναν καλά. 

Μου πήρε 4 χρόνια περίπου μέχρι να καταλάβω πως τα χιλιόμετρα δεν παίζουν τόση μεγάλη σημασία. Πέρασαν 10 μήνες περίπου από τότε που τον είδα για τελευταία φορά. 

Και σήμερα....?! Σήμερα απλά κατάλαβα πως κάθε φορά θα είναι σαν εκείνη, την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε. 

Ο άνθρωπος μου, ο δάσκαλος μου, ο μέντορας μου, η δύναμη μου τελικά. 

Εκείνος που μου έμαθε να δέχομαι τον εαυτό μου για αυτό που είμαι.

Εκείνος που με έκανε να αγαπάω την τρέλα μου.

Εκείνος που με έκανε να καταλάβω πως η μοναδικότητα μου είναι πιο σημαντική από τις παραξενιές και τα κόμπλεξ του καθένα που θα βρεθεί στον δρόμο μου και θα θέλει να με αλλάξει.

Εκείνος που ήξερε πως να με κάνει να τον ακούσω ακόμα και αν εγώ δεν συμφωνούσα για όσα έλεγε. 

Εκείνος που μου εξήγησε γιατί οι άνθρωποι έχουν μάθει να δένονται συναισθηματικά με καταστάσεις και ανθρώπους και στο τέλος είναι οι ίδιοι η αιτία που πληγώνονται. 

Εκείνος που με κοιτούσε και ήξερε. 

Εκείνος που μου έμαθε να αντέχω να "κολυμπάω" στα βαθιά για να χαίρομαι όταν θα "λιάζομαι" στα ρηχά. 

Εκείνος που όταν τον έχω ανάγκη είναι πάντα ΕΔΩ!

Εκείνος που του οφείλω αυτό που είμαι και που για εκείνον προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια γιατί πιστεύει σε μένα. 

Εκείνος που με έμαθε να πιστεύω σε μένα....για μένα. 

Εκείνος που με έκανε να μην φοβάμαι τα συναισθήματα μου.

Εκείνος που άντεξε τους φόβους μου.

Δεν μιλάω σχεδόν ποτέ για εκείνον. Αρκούμαι μόνο στο "το αγόρι μου το γλυκό". Όμως σήμερα... 

Σήμερα αποφάσισα να σου λύσω τις απορίες σου. Γιατί αγαπάω την Αθήνα, γιατί κάνω σαματά όταν μαθαίνω πως θα έρθει. Ακόμα, για σένα που κάποτε μου είπες πως αισθάνθηκες άσχημα γιατί υποχρεώθηκα σε εκείνον για σένα γιατί δεν ήξερες τι σχέση έχουμε μεταξύ μας. 

Αυτή λοιπόν είναι η σχέση μας. 

Τόσο δυνατή και περίεργη που... σβήνει χιλιόμετρα. 

Ο πρώτος άνθρωπος που θα μοιραστώ τη χαρά μου.

Ο πρώτος άνθρωπος που θα μοιραστώ τη λύπη μου και την απογοήτευση μου. 

Ο άνθρωπος που με καταλαβαίνει πριν του στείλω μήνυμα πως κάτι πάει λάθος.

Ο άνθρωπος που τον καταλαβαίνω.

Που με ξέρει και τον ξέρω. 

Σβήνονται χιλιόμετρα σε τέτοιες σχέσεις, ξέρεις. Όσα χρόνια και αν περάσουν. 

"Να σε βλέπω να χαμογελάς και να είσαι ευτυχισμένη" μου είπε κάποτε. Και πέρα από τη μαμά μου και τον μπαμπάκα μου, με σιγουριά μπορώ να σου πω πως ήταν ο μόνος άνθρωπος της ζωής μου που το έλεγε και το εννοούσε. 

Θαυμασμός, αγάπη, αδυναμία, περηφάνια για εκείνον αλλά και τη δουλειά του. 

Και κάθε φορά που έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού, όταν η πόρτα του ταξί κλείνει φεύγει και ένα δάκρυ μαζί που κρύβει συναισθήματα ευτυχίας, χαράς αλλά και στεναχώριας που φεύγει. 

Αυτός είναι ο Δημήτρης μου λοιπόν.

Έτσι όπως τον ξέρω εγώ και έτσι όπως ήθελα να τον μάθεις και συ μέσα από μένα. 

"Σε ευχαριστώ .... " μου είπε λοιπόν και έκλεισε την πόρτα του ταξί και σήμερα. Μα υποσχέθηκε πως θα ξανά'ρθει σύντομα. 

Σ'αγαπώ. 

Και μου λείπεις.